Voordat de droogte ook hier op de veengrond écht gaat toeslaan ben ik de tuin doorgelopen om de mooiste bladeren te fotograferen: mijn top 5.
Voorop gaat het
schitterende grijsgroene blad van de pluimpapaver( Macleaya cordata):
Men durft de soms manshoge overblijvende plant vaak niet aan te
planten omdat hij zou woekeren. Hier blijft het groepje (zie eerste foto bovenaan) goed zijn
plaats kennen. Tot nu toe doorstaan ze de droogte goed zonder
bijsproeien.
Sproeien doe ik
alleen bij mijn potplanten en bij sommige zielige gevallen, waarvan
ik het verdorren écht niet kan aanzien. Pas vanaf nu hoort
daar ook mijn tweede favoriet bij:
de fluweelhortensia ( Hydrangea
aspera):
De plant gedijt het
best in halfschaduw, kan wel 2,5 meter hoog worden en is redelijk
droogte resistent. Dat kun wel zien aan het mooie, grote, behaarde
fluweelachtige blad.
Ik vind het een
soort oerplant en als de grote grijsachtig paarse bloemen zich gaan
ontwikkelen is het een aandachttrekker.
Op de derde plaats
het bijzondere blad van de Ginkgo biloba, een sterke boom die wordt
beschouwd als een levend fossiel, omdat hij verwant is aan een van de
oudste boomsoorten die leefden in de tijd van de dinosauriërs. De
boom is geen loofboom en geen naaldboom, maar zit er tussenin. Kijk
maar eens naar het bijzonder gevormde blad:
De boom kan zeer
groot worden, wordt geregeld door gemeentes aangeplant omdat hij
tolerant is voor stedelijke omstandigheden. Ik heb hem al jaren in
een grotere pot, waarin ik hem als een soort bonsai vertroetel.
Als vierde komt het
prachtige, grote blad van een Rodgersia. De plant staat er al een
jaar of vier, maar komt heel langzaam aan de groei. Voor het eerst
heeft hij dit jaar vier bladeren. Hij mag om mij wel wat hoger
worden:
Als vijfde noem ik
de mooie, stevige, niervormige bladeren van de Chinese Judasboom (Cercis chinensis "Avondale"). Een
langzaam groeiende heester die roodpaars bloeit op het naakte hout in
het vroege voorjaar.
De warme herfst van
het vorige jaar had hem in de war gebracht. Hij vergat de herfstkleur
aan te nemen en begon alvast te bloeien.
Van de schrik was er
dit vroege voorjaar maar een beperkte bloei. Ook was er enige
topschade door de late vorst. De plant heeft zich gelukkig goed
hersteld, hij zit weer prachtig in het blad:
Iedere
tuinliefhebber kijkt met angst en beven naar de planten. Ook
al sproeide je de afgelopen jaren zelden, zodat je planten niet
verwend zijn en diep zijn gaan wortelen, er ontstaan nu wel
problemen. Wie op zandgrond en op klei tuiniert, ziet de planten
uitdrogen.
Op veengrond heb je
baat bij de sponswerking van het veen, waardoor de grond lang het
vocht vasthoudt. Ik merk dat hier goed, een aantal planten gaan nu
pas kwijnen.
Als het langer duurt
laten de planten het blad vallen en gaan al in de herfststand. Om
zichzelf te redden. Dat is geen fijn gezicht voor de tuinier.
Toch maar
terughoudend en uiterst selectief sproeien en je grond zoveel
mogelijk bedekt houden (mulchen), zodat er minimaal verdamping
optreedt.
