Bollen in een klein grindtuintje.

Iris bucharica

Aan de zuidzijde van ons huis bevond zich, toen we het 18 jaar geleden kochten, uitsluitend grind op zandgrond. Het zou moeilijk worden daar een zinvol tuintje van te maken, er moesten regelmatig ladders kunnen worden geplaatst om bij de goten te komen en je moet soms de ramen toch eens zemen. We besloten het grind gewoon te laten liggen en op zo'n anderhalf meter van het huis een rand te maken met de zwerfkeien, die er al lagen. Daarbinnen konden we dan zonminnende en droogtebestendige planten zetten die ook nog eens van arme grond houden. Voor de enkele plant met meer noten op zijn zang zouden we maatwerk leveren door een kuil te graven met wat betere grond. Dit laatste voor een roosje bij voorbeeld.

Verder staan er wat sedums, wat eenjarigen, die zich uitzaaien, wat gemakkelijke vaste planten zoals een anjertje, toortsjes, goudsbloem, phacelia enz. Eind mei plant ik weer wat tomaten bij het rek, waar ze de warmte van de zonnige muur opvangen. Buiten beeld staat nog een oude druif.

Op dit moment genieten we van een aantal bloeiende bollen: de prachtige vroege Iris bucharica, waar ik eerder uitgebreider over schreef. De bollen blijven gewoon in de grond zitten.

Er heeft zich een voorjaarshelmbloem (Corydalis solida), uitgezaaid. Die komt verspreid door de hele tuin op, maar op deze ongunstige plek had ik hem niet verwacht.

voorjaarshelmbloem (Corydalis solida)

En, de blauwe druifjes (Muscari botryoides), zaaien zich ook uit, gewoon in het grind.

Als het volop zomer is, zal ik dit kleine stukje tuin nog wel eens tonen, Het tart veel wetten, die aan de tuinierder worden opgelegd zoals goede grond opbrengen, spitten en hard zwoegen om alles een beetje op peil te houden. Het hóeft dus niet, als je je plantenkeuze maar aanpast.

Een bijzondere vroege iris.

Er zijn veel irissoorten die vroeg bloeien, kijk maar eens bij de Iris reticulata-soorten. Deze vinden hun oorsprong o.a. in de Kaukasus en vragen veel zon en een goed doorlatende grond.

Maar hier wil ik de aandacht vestigen op een andere, vroegbloeiende soort met een mooie bladstand en prachtige lichtgele bloemen: de niet zo vaak geziene Iris bucharica, die zijn oorsprong heeft in streken rond het noord oosten van Afghanistan.

Zoals ook tulpen, gedijen deze bolgewassen niet echt in onze tuinen, waar de grond in de zomermaanden doorgaans veel te vochtig is. Een zanderige bodem, die de regen snel afvoert, en een zonnige, warme plaats is belangrijk voor een goede ontwikkeling van de bollen. Als we hier rekening mee houden, hebben we meer succes met deze planten.

Deze iris, die ook nog geurt, vind ik alleen al mooi om de manier, waarop de bladeren zich gaan ontvouwen. Daar wordt verbaasd naar gekeken, ook door niet-plantenliefhebbers. De bloemen zijn zachtgeel, vrij groot, en zeer mooi getekend. De bloei vind in april plaats, bij mij zijn de bloemen deze week na een paar warme dagen al snel verwelkt.

Eerst dacht ik dat de planten na een paar jaren al sterk terugliepen, dat blijkt toch niet zo te zijn. Ze staan bij mij in zanderige grond aan de warme zuidkant van het huis, dit komt het meest overeen met hun natuurlijke habitat.

Omdat ik het gevoel heb, dat ze wel wat extra voeding kunnen gebruiken, zal ik ze gaan verwennen met wat goede compost. Het spreekt vanzelf dat de bollen gewoon vast in de grond kunnen blijven zitten, je plant ze in september al.

En waar kan je die bijzondere exotische en ook inheemse bolgewasjes vinden? Alleen al vanwege de uitgebreide en schitterend geïllustreerde catalogus, die je dan toegestuurd krijgt, bestel ik gewoonlijk bij Peter Nijssen, waar ik zeer tevreden over ben.