Bladrozetten van tweejarigen zijn er al.

In de tuin zie je al royaal de bladrozetten van tweejarige planten die volgend jaar in bloei zullen komen . Het afgelopen jaar hebben ze vanaf zaad en kiemplant geïnvesteerd in het vormen van een krachtig bladrozet met stevige worteltjes om ongeschonden de winter te overleven. Zoals hierboven de kaardebol (Dipsacus fullonum), tussen het muurtje en de traptreden, iets verder van de plaats waar hij vorig jaar bloeide. Niet zo'n handige plek voor ons, maar wel voor hem, want het is er warm en zonnig. We laten hem uiteraard staan en we zien wel hoe we om hem heen gaan lopen. De plant is beschermd en daarom zeer welkom in onze tuin. Het bladrozet is goed te herkennen aan de scherpe stekels, die op het blad te zien en te voelen zijn. Alleen op het zeer jonge blad zijn ze nog niet aanwezig.

stekels op blad kaardebol

In het grind aan de zuidkant van het huis, ook warm en zonnig, vond ik een bladrozet waarvan ik dacht dat het mottenkruid zou zijn.  Omdat daar elk jaar veel mottenkruid staat.

geen mottenkruid, want haartjes

 

haartjes, zelfs kleine stekels, anders dan kaardebol

 Maar mottenkruid (Verbascum blattaria) vormt zachte, haarloze blaadjes ( zie onder) en dit rozet was enigszins behaard, maar niet zo sterk als de kaardebol.

Een andersoortig toortsje? We zullen het volgend jaar zien.

zeer jong mottenkruid

Nog zo'n onbekende is het volgende bladrozet. Met googlen kom ik er niet uit. Afwachten maar weer.

mij onbekend bladrozet

Iedereen kent waarschijnlijk wel de rozetten van het vingerhoedskruid (Digitalis purpurea), en die zijn weer royaal aanwezig.

Digitalis purpurea

En tot mijn grote blijdschap ook weer de teunisbloem ( Oenothera biennis) die het afgelopen jaar  met een aantal exemplaren flink gebloeid heeft, ik zie zelfs nú nog een enkele bloem. Volgend jaar weer van de partij, ook weer op een tamelijk zonnig plekje, en meest in grond waar toch wat in gewoeld is. 

Gewone teunisbloem (Oenothera biennis)

En tot slot het rozet van de mooie overblijvende papaver (Papaver oriëntale), maar die doet bij de tweejarigen maar voor spek en bonen mee, want dat is gelukkig een jaarlijks terugkerende overblijvende plant. 

 

Papaver oriëntale

Deze plant lijkt na de bloei volledig af te sterven, maar dat is schijn, na de zomer verschijnen al weer het overwinterende blad. Net als bij de bovengenoemde planten een belofte voor het volgende jaar.

Mottenkruid; een aardig toortsje.

Om de ladders gemakkelijk tegen de dakrand aan te kunnen zetten, hebben we aan de zuidkant van het huis een aantal vierkante meters met grind bedekt. Dat hoort een nette huisvrouw natuurlijk op zijn tijd aan te harken, zodat er zich geen ”onkruid” kan vestigen. En dat gaat mij uiteraard doorgaans  niet lukken.

Ten eerste heb ik meestal wel iets leukers te doen en ten tweede vestigen zich daar aparte plantjes, die ik de kans wil geven zich wat verder te ontwikkelen, voordat ik ze naar een ander geschikt plekje verhuis.

Eén van die planten is een heel aardig wild toortsje: het mottenkruid ofwel Verbascum blattaria. De naam “mottenkruid” zou afkomstig zijn van motten of kakkerlakken, die in de afgevallen bloemen zouden kruipen.

Ik zou eerder denken aan de witte bloemetjes, die wel wat van een vlinder / mot weghebben.

Het eerste jaar zie je alleen de rozetten, die meestal het jaar erna pas de bloeistengel omhoog laten schieten. 

Die kan zo'n 60 tot 120 cm hoog worden en vormt van juni tot augustus steeds prachtige bloempjes. 

Na de bloei blijft de plant interessant door de ronde, glanzende zaaddoosjes langs de stengel.

De plant schijnt vrij zeldzaam te zijn in Nederland en in Vlaanderen en Wallonië staat hij op de rode lijst.

Hij wil volle zon en droge, arme tot matig voedselrijke grond. Zanderige riviergronden bij voorbeeld. Maar ook tussen stoeptegels en in het grind.

En daar laat ik dit leuke toortsje gewoon staan.