Het blijft leuk om gedurende een
langere periode maandelijks hetzelfde stukje tuin te fotograferen en
op de blog te zetten. Ik heb dit al in eerdere jaren gedaan, hier en
hier.
Maar nu ga ik met mijn rug naar het
noorden staan en neem ik de tuin vanuit een ander gezichtspunt onder
de loupe, naar het zuiden toe.
Stukken tuin liggen dieper dan de rest,
de tuin ligt op een inklinkend veenpakket. Ik sta op het lage stuk en
de camera gaat richting ons schuurtje, linksboven ligt het woonhuis.
Dat zakt niet mee, het staat op funderingspalen. Helemaal achteraan
zie je het woonhuis en bijgebouw van de buren. Zie foto hierboven.
Het ziet er nog kaal uit, hoewel de
bodembedekking van klimop en campanula voor groen zorgt.
Rechts en middenvoor zie je allerlei
planten in pot, dat is mijn bomenverzameling. Een deel ervan zijn
z.g. pre-bonsais, of - anders genoemd - potensai's. Dat zijn
boompjes die ooit nog wel eens een bonsai kunnen worden ;-) . De
bonsai's staan tot de potrand ingegraven in een soort rechthoekige
zandbak, die zich bevindt binnen randen van stapels begroeide
dakpannen.
De boompjes in pot komen op deze manier
goed de winter door. Ik heb zelden verlies.
Als ik iets verder richting huis loop
en me omdraai naar links, krijg ik de tuin aan de noordkant van het
huis in het vizier. Ik richt mijn camera naar het oosten.
Ook dit
stuk tuin heb ik een aantal jaren steeds vanaf de tegenoverliggende
zijde op de foto gezet. Als je goed kijkt zie je linksachter wat
sneeuwklokjes, verder is er nog niet veel te beleven.
Als ik vanaf het paadje rechtsonder
mijn camera weer zuidwaarts richt, zie je de trap omhoog goed.
Rechts
in het midden ligt de vijver, ik kan beter zeggen: de poel.
Het is allemaal nog kaal en desolaat.
Ik ben nog niet erg gemotiveerd om oude stengels weg te knippen. De
temperatuur komt nog nauwelijks boven de 5 graden uit.
En als ik dit hieronder regelmatig op
de bodem zie vallen, dan denk ik: ik pak nog wel een tuinboek.
Daarover de volgende keer.
