Het hoekje vóór de Macleaya’s.

Het stukje tuin vóór de Macleaya’s is op dit moment erg mooi. In september 2014 heb ik wat planten toegevoegd: een paar bleekrose Persicaria’s ( Persicaria amplexicaulis “Pink Mist”) en een aantal Physostegia’s (scharnierbloem). Deze planten moesten het geheel levendiger maken.

Persicaria amplexicaulis “Pink Mist”

Physostegia

Er stonden al een paar uitgezaaide kattenstaarten, waar ik altijd erg blij mee ben.

kattenstaart

Verder twee soorten witte Phloxen: een vroegbloeiende (juli) en een laterbloeiende (augustus).

Deze zijn wel érg wit, waardoor ik wat ambivalent tegenover ze sta. Maar het zijn wel oersterke, schimmelvrije soorten, die heerlijk geuren, dus handhaaf ik ze.

Dan staat er nog een groep witte Eupatorium (koninginnekruid of leverkruid), die veel insecten aantrekt (zie hieronder).

Van de Persicaria’s heb ik destijds slechts twee exemplaren aangeschaft, wetend, dat ze zich snel zouden vermeerderen, wanneer ze zich thuis zouden voelen. En ja: het wordt al een leuk groepje.

De mix, die hier is ontstaan, spreekt me aan. De planten zijn dit jaar ook flink hoog geworden door de vele regen.

De Macleaya’s hebben op de achtergrond in de loop van de jaren een stabiel groepje gevormd, met als buren links wat varens (zie allereerste foto).

Men waarschuwt altijd voor de prachtige Macleaya’s (pluimpapavers), die wel 2 meter hoog kunnen worden. Ze kunnen woekeren. Ze woekeren hier absoluut niet. Ze hebben wellicht wortelconcurrentie van de bodembedekkende klimop en de varenburen. Op deze manier hebben we ook daar een mooie biotoop gekregen: de varens en de Macleaya’s gaan plat in de winter, maar dan is er nog de klimop.

bloeiende Macleaya

Iedere tuinier zal het herkennen: je bent steeds aan het kijken of een stukje tuin je bevalt. Zijn er nog verbeteringen mogelijk? Soms kan een kleine wijziging een grote lift-up geven.

Nu is het zaak om goed te kijken en eventueel in september wat te verplanten: je herkent de planten nog goed, de grond is nog warm en meestal vochtig, zodat de planten nog vóór de winter goed zijn aangeslagen.

Pluimpapaver, een loflied.

In mijn tuin houd ik van planten, die me een beetje een oerwoudgevoel geven. Een gevoel, dat ik maar klein ben ten opzichte van de natuur. Er zijn planten met groot blad, die dat gevoel geven.

Bij voorbeeld de pluimpapaver, Macleaya cordata, behorend tot de familie van de papaverachtigen, oorspronkelijk afkomstig uit Oost-Azië. Maar al jarenlang volledig ingeburgerd in onze streken en daar bemind of gehaat.

Een interessante plant dus.

Het is geen plant voor een kleine tuin, of je moet een hoek willen reserveren voor een groots effekt. En twee of drie Macleaya's is geen Macleaya. Het moet een groepje worden.

De plant heeft prachtig, groot, blauwgrijs blad en bloeit vanaf midden juli met witte pluimen, die langzamerhand okerachtig verkleuren. Pas na de eerste nachtvorsten stort de plant volledig is en wacht ondergronds tot het voorjaar. Dan komen de vorstgevoelige scheuten weer te voorschijn. Ik doe geen moeite ze dan te beschermen, ze zijn sterk genoeg om zich te redden en de groep Macleaya's zal zich toch eerder uitbreiden dan teruglopen. En dat maakt meteen, dat hij gehaat wordt door mensen, die slechts een bepaald plekje voor hem in gedachten hadden.

Natuurlijk heb ik dat ook wel, en ik beteugel hem door gewoon de scheuten uit de grond te trekken, waar ik hem niet wil hebben. Maar ik vind een aantal groepen achterin de tuin prachtig. 

De plant scheidt bij verwonding trouwens een oranjeachtig melksap uit, dat giftig is. Handschoenen aan dus en de kinderen in de gaten houden en/of inlichten.

Er wordt gezegd dat ze van kalkrijke grond houden. Ik denk dat ze tolerant zijn voor alle gronden, want op mijn zurige grond doen ze het prima. Van grote droogte houden ze niet en ook niet van diepe schaduw.

Bij kwekers zijn ook andere variëteiten te koop, waarvan sommigen wat minder woekeren.

En op dit moment ziet de groep er vanuit mijn keukenraam uit als hieronder.