Posts tonen met het label kattenstaart. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kattenstaart. Alle posts tonen

zaterdag 27 juli 2024

Onze plantaardige nathalzen komen weer tot hun recht.

De grote kattenstaarten, de moerasspirea’s, de astilbes, de hortensia’s: eindelijk komen ze na de afgelopen natte maanden weer helemaal tot hun recht.

Hoewel wij mensen ons afvroegen of dit voorjaar en het begin van de zomer tot nu toe beter herfst had kunnen heten: de nathalzen onder onze planten voelen zich na vele te droge jaren eindelijk weer happy.

Hoewel de grote kattenstaart (Lythrum salicaria) redelijk goed droogte doorstaat, ben ik nu verbaasd te zien hoeveel groepjes mooie, grote exemplaren er zijn gekomen.



Zelfs mijn geliefde roze moerasspirea (Filipendula rubra “Venusta"), die al verdwenen leek, bracht dit jaar één schitterend exemplaar voort.

"


De wilde moerasspirea (Filipendula ulmaria) naast de vijver bloeide rijk:


De jarenlang kwijnende Astilbes laten zich ook weer in volle pracht zien:


Mijn liefde gaat vooral uit naar de mooie Astilbe chinensis var. taquetii “Purpurlanze":


En de hortensia’s die het woord water (Hydro) al in hun officiële naam Hydrangea hebben, maken dit jaar een echte groeispurt door met veel bloemen. 
Zelfs mijn twee mooie fluweelhortensia's (Hydrangea aspera “Macrophylla”), waarvan ik de afgelopen jaren dacht, dat ze het niet zouden halen, zijn weer royaal gaan bloeien:


Hoewel er op veel plaatsen helaas sprake was van flinke wateroverlast, is de grondwaterstand gemiddeld weer goed op peil gekomen. Het heeft veel planten goed gedaan.


 

woensdag 25 juli 2018

Hittestress en zonnevreugde bij mijn tuinplanten.



Het is nu overduidelijk welke planten in de tuin lijden onder hittestress, na maanden geen of nauwelijks regenwater te hebben gehad. Op sommige plaatsen is de toestand desolaat, op andere plekken zijn er planten die er nog steeds fris bijstaan.
Planten met hittestress laten in eerste instantie alleen het blad hangen, wanneer ze pal in de zon staan, zoals de phloxen hieronder.


Dat is normaal en een beschermingsmechanisme. Wanneer het blad in de avond en nacht niet bijtrekt, ‘s morgens dus nog steeds hangt, dan heeft de plant écht watertekort.
Je kunt ervoor kiezen, hem dan eens per week (of toch vaker bij deze intense hitte) flink water te geven. Dat is beter dan elke dag een beetje, je wilt dat de plant diep wortelt en leert het water diep weg te halen: zo kan hij het best tegen de droogte.
Ik ga wel dagelijks met de sproeier langs mijn potplanten, die kunnen immers niet diep wortelen.
Het is geen doen een wat grotere tuin te besproeien, ik geef alleen water aan planten, waarvan ik het verwelken niet kan aanzien, selectief sproeibeleid dus.
Ik vraag me wel af wat er met de planten gebeurt, die nu volledig uitgedroogd raken. Dat zijn oppervlakkig wortelende planten, zoals tuingeraniums, astilbes, herfstastertjes, heide enz.


Als je deze nu niet meer zo nu en dan wat water geeft, verdroogt en sterft dan het wortelgestel, zodat de plant ook ondergronds sterft? Dat zou een groot verlies betekenen in onze tuinen.


Hier voer ik toch wel een halfslachtig beleid. Om de drie dagen op een paar plekjes een gieter water erover heen, de rest gaat er dan misschien aan.



Het meest triest ziet de fluweelhortensia ( Hydrangea aspera) eruit. Ondanks om de paar dagen een flinke scheut water laat hij het blad permanent hangen. Ik geef niet op, want als de wortels uitdrogen ben ik hem kwijt:


Een aantal planten lijken dit weer vol vreugde te begroeten. Zonder watergiften tot nu toe juichen de pluimpapavers (Macleaya, zie vorige blog), de kaardenbollen:


de vlinderstruiken: 


de sterke Acanthus:


De schitterende pollen Eupatoria (koninginnekruid, leverkruid), een wilde plant, die miskend wordt in de tuin, omdat hij zou woekeren. Hij zaait zich ook uit, maar dat trek ik weg, waar ik dat niet wil.
De plant is sterk, bloeit fantastisch, trekt massa’s bijen, vlinders en andere insecten aan. 



Zelf vind ik de wilde soort met de zachte leverkleur mooier van kleur dan de gecultiveerde witte, die eveneens veel insecten aantrekt:


De Chinese Judasboom (Cercis chinensis "Avondale") handhaaft zich zeer goed zonder watergift, het mooie blad blijft prachtig. Met het groepje esculaapui ( Allium sativum ophioscorodum) ervoor, een kattenstaart erachter blijft het een aanvaardbaar hoekje.


Moeilijker krijgen de Veronicastrums het nu. Ze zijn zo mooi, met de fijne torentjes, dat groepje krijgt ook zo nu en dan wat water.


Verbazing voel ik altijd bij de droogteresistentie van de kattenstaart (Lythrum salicaria), die toch bekend staat als een moerasplant. Hij zaait zich hier uit op vrij droge plekjes en weerstaat de droogte heel redelijk.
Echt mooi staat hij langs de rand van de vijver, waar hij al jaren steeds meer uitdijt. Een pracht plant die een massa insecten aantrekt:


De waterstand van die folievijver van zo’n 2 bij 3 meter ging een aantal malen te sterk naar beneden. Ik heb vanaf het voorjaar drie maal de waterslang een uurtje erin gelegd om flink bij te vullen. De planten langs de rand van de vijver waren er dankbaar voor. Ik merkte ook dat de laag eendenkroos op de waterspiegel de verdamping sterk reduceerde.


Ieder, die de zorg heeft voor buitenvegetatie, vraagt zich af hoe het verder zal gaan deze zomer. De hitte bereikt de komende dagen een hoogtepunt, echte afkoeling en een einde aan de droogte is nog niet in zicht. Mogelijk hier en daar een onweersbui.
We wachten met spanning af wat de gevolgen zullen zijn op het planten- en dierenleven van deze uitzonderlijke zomer.
Ook wij mensen zullen een balans moeten zien te vinden tussen hittestress en zonnevreugde ;-)
Ik ben zelf ambivalent, want ik weet ook hoe ik naar zonnewarmte kan verlangen tijdens een lange winter.


dinsdag 23 augustus 2016

Het hoekje vóór de Macleaya’s.


Het stukje tuin vóór de Macleaya’s is op dit moment erg mooi. In september 2014 heb ik wat planten toegevoegd: een paar bleekrose Persicaria’s ( Persicaria amplexicaulis “Pink Mist”) en een aantal Physostegia’s (scharnierbloem). Deze planten moesten het geheel levendiger maken.

Persicaria amplexicaulis “Pink Mist”

Physostegia
Er stonden al een paar uitgezaaide kattenstaarten, waar ik altijd erg blij mee ben.


kattenstaart
Verder twee soorten witte Phloxen: een vroegbloeiende (juli) en een laterbloeiende (augustus).
Deze zijn wel érg wit, waardoor ik wat ambivalent tegenover ze sta. Maar het zijn wel oersterke, schimmelvrije soorten, die heerlijk geuren, dus handhaaf ik ze.
Dan staat er nog een groep witte Eupatorium (koninginnekruid of leverkruid), die veel insecten aantrekt (zie hieronder).




Van de Persicaria’s heb ik destijds slechts twee exemplaren aangeschaft, wetend, dat ze zich snel zouden vermeerderen, wanneer ze zich thuis zouden voelen. En ja: het wordt al een leuk groepje.
De mix, die hier is ontstaan, spreekt me aan. De planten zijn dit jaar ook flink hoog geworden door de vele regen.
De Macleaya’s hebben op de achtergrond in de loop van de jaren een stabiel groepje gevormd, met als buren links wat varens (zie allereerste foto).
Men waarschuwt altijd voor de prachtige Macleaya’s (pluimpapavers), die wel 2 meter hoog kunnen worden. Ze kunnen woekeren. Ze woekeren hier absoluut niet. Ze hebben wellicht wortelconcurrentie van de bodembedekkende klimop en de varenburen. Op deze manier hebben we ook daar een mooie biotoop gekregen: de varens en de Macleaya’s gaan plat in de winter, maar dan is er nog de klimop.


bloeiende Macleaya

Iedere tuinier zal het herkennen: je bent steeds aan het kijken of een stukje tuin je bevalt. Zijn er nog verbeteringen mogelijk? Soms kan een kleine wijziging een grote lift-up geven.

Nu is het zaak om goed te kijken en eventueel in september wat te verplanten: je herkent de planten nog goed, de grond is nog warm en meestal vochtig, zodat de planten nog vóór de winter goed zijn aangeslagen.

maandag 10 augustus 2015

Kattenstaart: een miskende tuinplant.


De inheemse kattenstaart (Lythrum salicaria) behoort absoluut tot mijn favoriete, zomerbloeiende tuinplanten. Het is een plant, die van nature aan de oevers van sloten, vaarten en plassen voorkomt.
In de tuin houdt hij van zonnige, vochtige plaatsen, maar hij gedijt merkwaardigerwijs ook op veel minder vochtige plekken in zon en halfschaduw.

uitgezaaide kattenstaarten op wat drogere plekken
In onze tuin is hij vanzelf opgekomen naast de vijver, heeft zich nadien ook uitgezaaid op andere, wat drogere plekken. De plant is als tuinplant ten onrechte miskend.

oudste kattenstaart naast de vijver
Het is een overblijvende plant, die in juni al begint te bloeien met donker roze/purperen bloemen en de bloei gaat door tot in september. Kattenstaart kan na jaren uitgroeien tot een meter brede plant met verscheidene tot 1,50 à 1,70 m omhooggaande "staarten", die royaal bezocht worden door vlinders, bijen enz.
Zo'n volgroeide, volwassen kattenstaart is een schitterend vormelement in je tuin.
Naast de vijver vormt hij hier met de Persicaria amplexicaulis een mooie combinatie.

samen met Persicaria amplexicaulis

wilde kattenstaart
Bij kwekers kun je een aantal kweekvormen met kleurvariaties vinden. De mooiste vond ik laatst: de Lythrum salicaria 'Blush' , een rijkbloeiende lichtroze variëteit.

Lythrum salicaria 'Blush'
 

maandag 2 september 2013

Op het eerste gezicht: september 2013.


En daar gaan we weer met een aantal vasthoudende medetuinbloggers: elke maand hetzelfde stukje tuin op de foto zetten. Om zo door het jaar heen de kleine of grotere verschillen te kunnen waarnemen. Wat nu opvalt, is het mooie, lager invallende zonlicht, dat door de beplanting heenspeelt.
Die bijzondere transparantie, die daardoor optreedt. De charme van de late zomer en de beginnende herfst. Het licht wordt wat goudachtig.
Rechts boven het midden zien we de nog bloeiende vlinderstruik, links in het midden een nog schitterend bloeiende kattenstaart (Lythrum salicaria).


Ik heb in tuinen meer nog schitterend bloeiende exemplaren gezien. Mijn wilde kattenstaart achteraan de vijver is al enige weken nagenoeg uitgebloeid. Ik vermoed dat het cultuurvarianten zijn, die nu zo pronken. Ik weet wel dat dit exemplaar van een kwekerij afkomstig is.
Hij wordt royaal bezocht door vlinders, vooral door koolwitjes.



We gaan nog genieten van de mooie septembermaand. Er lijkt nog een mooie periode aan te komen. We krijgen wat vochtiger en neveliger omstandigheden, we zien die mooie bedauwde pakketjes spinnenweb in gras en op hegjes, we lopen met onze snuiten door de webjes, die volijverig door de spinnen gespannen zijn over onze paden... Het heeft wel wat.

Tot slot nog inzoomen op het clubje bonsai-achtigen van de bovenste foto, waar ik zo graag naar mag kijken.