Een natte pluis die er maar niet in slaagt weg te komen.
Om vrij te zweven op de wind, weer te landen, en vrucht te dragen. Creatief te zijn.
Zoals die pluis voelde ik me het afgelopen jaar.
De hoop is gevestigd op 2021.
Zonder vrees meer vrijheid. Je wieken weer kunnen uitslaan. Geen “gepaste” afstand meer tot je naasten.
Mocht het toch anders uitpakken, dan rest ons troost te zoeken en toeverlaat.
Net als tot nu toe: in wat moois, wat liefs, wat lekkers, al is het nog zo klein.
In de tuin, in de natuur.
Ik wens jullie een goed en vooral gezond 2021 toe en een heerlijk tuinjaar.
