Nu dat prachtige,
lage, gouden herfstlicht over de laatste bloeiende planten heen
strijkt, ga ik mij toch verzoenen met dit seizoen.
We worden verwend
met een aantal zonnige, warme dagen en dat maakt het afscheid van
deze bijzondere zomer wat makkelijker.
Mijn twee meter hoge
Fuchsia magellanica var. Molinea was na de late stevige vorstperiode
in het vroege voorjaar bovengronds afgestorven. Vandaar dat de plant
zich moest herstellen en de bloei pas na de langdurige droogteperiode
goed op gang kwam: zie bovenste foto.
De Geranium
“rozanne”is de laatste jaren heel populair, omdat ze intens blauw
bloeit vanaf mei tot november. De plant hoeft niet teruggesnoeid
worden, ze bloeit maar door. Ze blijft ook wat losser, wanneer je de
plant niet terugknipt. Trekt ook bijen aan, zie hieronder:
De Persicaria’s
zijn nog steeds erg mooi, het lijkt wel alsof ze er na de
langverwachte regens pas echt plezier in kregen. Dat zie je trouwens
bij veel meer planten na de langdurige droogteperiode: het lijkt wel
of ze denken dat er een nieuw seizoen is begonnen.
Hieronder Persicaria
amplexicaulis:
En de zich steeds
meer uitbreidende groep Persicaria amplexicaulis”Pink Mist”, op
de voorgrond de uitgebloeide bloeiwijzen van de Acanthus. Beide
planten hebben de droogte zeer goed doorstaan:
En eindelijk lijken
de donkerrode knotjes van de Sanguisorba officinalis bij mij aan te
slaan. Hopelijk breiden ze zich de komende jaren flink uit, Ik vind
ze prachtig:
Een andere witte
Sanguisorba soort geeft me ook altijd veel kijkplezier, de
Sanguisorba canadensis:
En tenslotte de
bessen van Cotoneaster horizontalis, de dwergmispel, die dit jaar wel
uitzonderlijk rijk draagt:
