We vergelijken het stukje tuin, dat vanaf januari (op september na) maandelijks is gespot met begin augustus. Waar is de cypreswolfsmelk (Euphorbia cyparissias) gebleven? Die heb ik op dit gedeelte zoveel mogelijk gewied. Hij ging de boel daar zo'n beetje overnemen en dat wilde ik op deze plek niet. Linksboven en op de etage daarbeneden - zie rechtsboven - is hij nog uitbundig aanwezig. Ik wil hem uiteraard niet kwijt, en weggewied krijg je hem ook niet: als je goed kijkt zie zie de sprietjes al weer verschijnen. Dat is niet erg, dat geeft in het volgende voorjaar op die plek weer leuke gele accentjes.
De "gewone" geranium is vervangen door de
Geranium x oxonianum "Wageningen", een nakomeling van een
zaailing die aangetroffen is in het helaas opgeheven Arboretum de
Dreijen te Wageningen (een deel van het plantenmateriaal is
overgebracht naar het gelukkig nog bestaande Belmonte Arboretum) en
verder heb ik er wat crocusbolletjes (violetrose Crocus tommasinianus
"Barr's Purple") gepoot. De nieuwe rozetten van de papaver
hebben zich al weer gevormd, die gaan gewoon zo overwinteren. De gele sprietjes iets boven het midden
op de foto zijn nieuwgeplante Amsonia
ciliata
(stermaagdenpalm) en links boven het midden zie je nieuw geplante
Physostegia.
 |
| nieuwe rozetten van de overblijvende papaver |
En zo
vergaat het de tuinier: stukjes tuin worden aangepast om het in de
komende jaren nóg mooier te maken. Hoewel ik best terughoudend ben
om dingen te veranderen en steeds maar in de grond te wroeten, is het
leven soms sterker dan de leer. Voor mijn geestesoog zie ik dan al
weer de schitterende toekomstige resultaten. Hetgeen soms meevalt,
maar ook flink kan tegenvallen omdat een zorgvuldig uitgekozen plant
het dan toch niet blijkt te doen.
Maar
de ware tuinier blijft altijd hoopvol.
