Begin mei: een bloesemfeest in de tuin.

Nu de opeenvolging van de bloei van de voorjaarsplanten door het warme weer zó snel is gegaan, kan ik niet nalaten om hier weer paar gedeelten van de tuin te tonen. 

Het is één groot feest buiten, waaraan ook de vogels meedoen: de zanglijster trekt zijn hele repertoire open op de hoogste conifeer.

De blauwe camassia komt nu aan het einde van zijn bloei, dit exemplaar breidt zich jaarlijks uit, andere camassia’s in de tuin zie ik merkwaardigerwijze niet of nauwelijks terug.

Van bovenaf gezien dezelfde camassia tegen de rand met knikkend parelgras (Melica nutans) en Euphorbia cyparissias. Daaronder dit leuke grasje nog eens in detail.

Wanneer ik de trap afga naar het lage deel van de tuin, zien we de schijnpapaver ( Meconopsis cambrica) achter de varens. Dit leuke papavertje gaat een tijdje de tuin domineren.

Binnen een paar dagen tijd zijn nu ook een drietal exemplaren van de Rhododendron ponticum in bloei gekomen.

De hoogste, hier afgebeeld is minstens 5 meter hoog. We genieten er al jaren van.

Van de westkant van de tuin ga ik nu naar de noordoosthoek van de tuin, waar twee soorten boshyacinten bloeien. Bovenaan deze blog een klein veldje van de fijne wilde hyacint (Hyacinthoides non-scripta) en hieronder een stukje met de wat hogere en uitbundiger bloeiende Spaanse boshyacint ( Hyacinthoides hispanica) en een detailopname.

Als ik dan tot slot nog even terugkijk vanaf de hyacinten zie ik, hoe groen de tuin al weer geworden is.

Een innemend grasje: knikkend parelgras.

Al gedurende een paar weken is in onze tuin het knikkend parelgras ( Melica nutans) een innemende verschijning in de dubbele zin van het woord.

Het is een schitterend grasje, de bloeiwijze is als pareltjes, die lijken te sidderen bij een beetje wind.

De bloeiende stengeltjes maken een bijzonder sierlijk, buigend gebaar. Het grasje combineert in onze tuin erg mooi met de cypreswolfsmelk ( Euphorbia cyparissias), ik heb deze combinatie niet zelf bedacht: het is zo gekomen.

Tot vorig jaar wiedde ik zowel het parelgras als de uitlopers van de wolfsmelk op deze plek weg; beide planten kunnen zich flink uitbreiden met ondergrondse uitlopers. Maar het werd duidelijk dat de cypreswolfsmelk én het grasje vonden dat ze op dit plekje thuishoorden. En tot mijn verrassing heb ik dit jaar een topcombinatie.

Ook op andere plaatsen in de tuin heeft het knikkend parelgras zich uitgezaaid, óók op plaatsen waar ik dat nu niet zo waarderen kan. De wolfsmelk kent hier toch veel meer zijn plaats.

En dat is dan het enige nadeel van dit gras: het heeft woekerneigingen, het neemt met graagte delen tuin in, het is hier op een aantal plaatsen té innemend.

Dat gaat via uitzaai en via ondergrondse uitlopertjes.

Het is met meer planten zo: in hun massaliteit schuilt een grote esthetische waarde, daarnaast kan de massaliteit ook probleempjes geven. En dat zijn dan slechts problemen voor de tuinier, want die zal dan willen gaan wieden. En wieden is werken en de echte liefhebber van een wildere tuin beperkt dit soort arbeid tot het uiterste.

Ten aanzien van dit aardige grasje ben ik dus duidelijk ambivalent.

Met de sierlijk over de paadjes overhangende aartjes roept het bij mij bovendien nog een ongewenste fantasie op: op elke halmpje zit een teekje op mij te wachten. 

Dit is geen onzin, want ik heb gisteren al weer het vierde teekje van dit seizoen uit mijn vel moeten plukken. En waar houden deze beestjes zich w.s. voornamelijk op? Op de grashalmpjes. 

Dus pak ik regelmatig de heggenschaar om de paadjes van overhangende grasjes en andere uitlopers te ontdoen.

Tja. Er is voor de ontmoedigde liefhebber wellicht een alternatief. Kwekers bieden het neefje van dit grasje aan: het inheemse eenbloemige parelgras, de Melica uniflora. Dit gras vormt meer pollen en de parelachtige bloeiwijze is veel bescheidener:

Hier beneden:  een grashalm van het knikkend parelgras (boven) en daaronder die van het eenbloemig parelgras: 

Knikkend parelgras: 

Eenbloemig parelgras:

De eenbloemige is dus een wat stijver gras en de mooie sierlijke buiging van de aren ontbreekt. Dit gras zaait zich hier niet uit en er zijn geen uitlopers.

Dan kies ik tóch liever voor de stoutere neefje, de schitterend bloeiende knikkende “nutans”, die zo bijzonder mooi het avondlicht kan vangen.

Drie vroegbloeiende wolfsmelksoorten.

Tot de zeer vroege bloeiers behoren ook een aantal Euphorbia’s ofwel wolfsmelksoorten.

Ze heten zo, omdat het melkwitte sap, dat ze bij beschadiging afscheiden, irriterend is voor de huid. Zoveel mogelijk afblijven dus, anders handschoenen aandoen en oppassen voor de ogen.

Ik heb drie soorten in de tuin. De grootste en meest imposante is de Euphorbia characias subsp. wulfenii, geschikt voor drogere, zonnige plaatsen. Ik heb hem aan de voorkant van het huis op het zuiden gezet. Hij is schitterend met het blauwgrijze blad en de gele bloemen, die nu volop staan te pronken.

De plant komt goed door de winter, ik heb geen vorstschade gezien. Hij is wintergroen en ik vind hem ook in herfst en winter prachtig.

Iets meer naar het pad toe heb ik een lagere soort neergezet, met even mooi, compacte, blauwgroen blad, de eveneens zonminnende kruipende wolfsmelk, Euphorbia myrsinites. Ook deze bloeit op dit moment erg mooi.

Met wat keien, gecombineerd met siergrassen kun je met deze twee planten op een beperkt stukje grond een heel aardige, subtropisch aandoende combinatie maken.

Aan de westkant van het huis heb ik op een iets minder zonnig plekje al jaren lang de cipreswolfsmelk, de Euphorbia cyparissias “fens ruby”. Deze komt schitterend met donkerrode minicipresachtige stengels uit de grond en gaat straks ook royaal, maar fijntjes geel bloeien.

Nette tuinierders hebben een hekel aan deze plant omdat de wortels zich ondergronds met uitlopers verspreiden, waardoor je op allerlei plaatsen nieuwe planten ziet komen.

Ik trek me er niet zoveel van aan. Soms wied ik wel eens wat weg, maar het spul is zo charmant, dat ik het meestal tolereer. 

De eerste twee genoemde soorten zijn overigens veel bescheidener met uitbreiden.

Er zijn nog meer soorten, die door de gespecialiseerde kwekers worden aangeboden. Voor de liefhebber is daar altijd een geschikte soort te vinden.

Rijp in november.

Deze maand november zijn er al 12 vorstdagen gemeten in de Bilt. Dat betekent dat er, zeker hier in het noorden van het land, al heel wat koude dagen en vooral nachten zijn geweest.

De nacht van maandag 28 op dinsdag 29 november leverde matige vorst op. Gisterenochtend lag er bovendien een lichte, maar zeer fotogenieke rijplaag over de beplanting zodat een wandeling door de tuin een aantal mooie plaatjes opleverde.

Vooral grassen tonen hun  schoonheid, Hieronder het vedergras.  

Gedurende alle seizoenen heeft de cypreswolfsmelk iets te bieden. De gele herfstverkleuring is zeer aantrekkelijk:

Het is maar goed, dat ik de vorige maand mijn boompjes in pot ( bonsai's en potentiële bonsai's) voor een groot deel heb ingegraven:

Dicht bij de grond lijken de lage plantjes wel kunstwerkjes:

Er zijn aardige doorkijkjes, zowel wat lager:

Als wat hoger: de pluizen van de Clematis vitalba op de schutting:

Ik ben benieuwd wat de komende winter nog voor ons in petto heeft!

De schijnpapaver als favoriet van de maand mei.

De plant van de maand mei is voor mij zonder twijfel de oranje schijnpapaver (Meconopsis cambrica). Een papavertje, dat zich, wanneer het zich eenmaal in je tuin gevestigd heeft, royaal uitzaait en elk jaar weer terugkeert met vrolijke, zacht oranjegele bloemen: dit is meivreugde. 

En, zelfs ná mei blijft de plant op diverse plaatsen nog bloemen geven.

Mijn voorkeur gaat uit naar de zachtoranje variëteit, maar er is ook een gele, ook daarvan zijn er enkele in onze tuin verschenen.

De plant is vrijwel tegelijkertijd in bloei gekomen met de witte Allium triquetrum, ook wel driekantig look genoemd vanwege de driekantige stelen.  

Samen met het knikkend parelgras (Melica nutans) en de lichtgele cypreswolfsmelk ( Euphorbia cyparissias 'fens ruby' - hierboven rechtsonder- en midden) heb ik een prachtig veldje planten gekregen.

schijnpapaver met driekantig look en knikkend parelgras

Nu weet ik dat er mensen zijn, die alle genoemde planten als ongewenste woekeraars beschouwen, omdat ze zich niet strikt houden aan afgebakende grenzen. 

Tja, dat zal ik nooit begrijpen: wat een schoonheid krijg je aangeboden als je het toeval toelaat in je tuin.

Voor meer favorieten van de maand zie Natuurlijk-Rijk .

Cypreswolfsmelk: leuk maar wel wat wild.

In een paar weken tijd hierboven de ontwikkeling van de cypreswolfsmelk (Euphorbia cyparissias 'fens ruby') een mooie, laagblijvende (25 - 30cm) wolfsmelk die met wolken fijne gele bloemetjes bloeit in mei - juni. Houdt van zon, kan tegen droogte, is lekker wild maar heeft neiging tot woekeren door middel van ondergrondse worteluitlopertjes. Zo nu en dan op de knieën om de kleine rode "cypresjes" uit te trekken daar waar je ze niet wilt.
Zoals alle euphorbia's geven de stengels bij kneuzing melksap af, dat irriterend kan zijn voor de huid. Bij het wieden dan toch maar liever een tuinhandschoen aandoen.
Op de foto's hierboven zie je ook dat de jonge plantjes - eerst paarsachtig rood, later worden ze groen - best in staat zijn door het mosdek heen te komen. Een beetje mos kan voor een beetje stevige plant toch geen belemmering vormen?