Wildtuinieren op minischaal.

Als groot liefhebber van de wilde tuin moet ik er niet aan denken dat ik mijn laatste jaren oud en krakkemikkig op een klein appartementje zal moeten slijten met in het beste geval nog een klein minibalkonnetje.

Mocht dat onverhoopt ooit toch het geval zijn, dan kan ik altijd mijn piepkleine wilde minibiotoopjes meenemen, die ik al jaren koester.

Iedereen, die in het bezit is van een klein balkonnetje of een piepklein tuintje, kan zo nog stukjes natuur bij zich houden.

Bovenaan een begroeid stukje rots op een schaal. Ideaal hiervoor zijn brokken tufsteen, een soort poreus vulkanisch gesteente.

Wat doe je aan onderhoud bij deze biotoopjes: ik doe niets. Ik zorg dat ze niet permanent in de volle zon staan, halfschaduw of schaduw is prima. Verder zijn ze aan weer en wind blootgesteld, de plek moet wel regen kunnen opvangen. Zo niet, dan moet je zelf zo nu en dan begieten.

Uiteraard kan je zelf proberen een mosje toe te voegen, maar de praktijk leert dat, wat zich uit zichzelf vestigt, het beste gedijt. Wanneer zich ongewenste, te grote plantjes mochten vestigen, dan kun je die natuurlijk voorzichtig verwijderen.

Ik laat er hieronder er een aantal zien, de meesten zijn al minstens 5 jaar oud.

Deze bak heeft een afwateringsgat, er is wat potgrond in gedaan en de rots is gaandeweg begroeid en vergeleken bij oktober 2011 en januari 2012 is er wel iets veranderd. Een kleine boompje vóór de rots heeft het niet gered.

De bak hieronder bestaat uit een afgedankte glazen pannendeksel. Er zit een gat in, hij watert dus af. Ook deze bak heb ik in oktober 2011 en januari 2012 al eens laten zien.

Hieronder weer een heel leuk biotoopje op tufsteen met minstens drie mossoorten.

En dan nog een zelfgegoten betonnen bakje zonder afwatering.

En tot slot: 's nachts verlies je natuurlijk de controle over de gebeurtenissen in dit soort bakjes.

Plantenbiotoopjes in glas.

Al eerder ( hier en hier) heb ik geschreven over het maken van kleine plantenbiotoopjes in glazen potten.

Een soort mini-terrariums met uitsluitend kleinblijvende plantjes.

Je kunt kiezen voor de open vorm, waardoor luchtuitwisseling met de buitenwereld kan plaatsvinden. In een grote pot zoals hierboven en hieronder ( 30 cm hoog en 23 cm middellijn) kun je (kamer)plantjes kwijt, die van wat vochtiger lucht houden. Je kunt de hoeveelheid vocht goed zelf in de gaten houden en zo nodig aanvullen.

Je kunt ook gebruik maken van glazen potten of flessen, die je afsluit. Daar ontstaat dan een zelfregulerende atmosfeer, die zichzelf in stand houdt. Het verdampte vocht vormt condens op de glaswand en keert weer terug in de grond. 

Het is erg leuk om daar mosjes of andere mini-plantjes in te houden. Mosjes van buiten kunnen heel leuk worden in zo'n potje.

Als je Googlet op "closed plant glass"en "closed terrariums" en je kijkt bij afbeeldingen, dan gaat er een wereld voor je open.

dit was een oploskoffiepotje met tuinmosje en miniplantje

Ik zal hier aangeven hoe ik te werk ben gegaan bij het inrichten van onderstaand afgesloten flesje. Het flesje is slechts 15 cm hoog, evenals bovenstaand koffiepotje,.

Het flesje heb je tevoren goed schoongemaakt en nagespoeld met water. De binnenkant moet weer droog zijn anders krijg je te veel rommel langs de wand bij het inrichten.

Je begint een laagje te leggen van grind of kleine steentjes, spoel ze schoon onder de kraan en droog ze af. Dat is goed voor de drainage. Men adviseert daaroverheen, vooral in afgesloten potten, een laagje actieve kool aan te brengen om ongewenste stoffen te absorberen. Dat korrelige spul kun je krijgen bij winkels die aquariumbenodigdheden verkopen. Daar bovenop komt dan een laagje potaarde.

Ik koos voor cocopeat, dat is wat meer gezuiverd en dan voorkom je mogelijk schimmelvorming.

Je kunt met een interessant steentje of stukje schors het minilandschapje zonodig nog wat stylen. Ik gebruikte een lange aquariumpincet om het spul door de hals van het flesje te prutsen.

onderaan grover steenslag, dan wat actieve houtskool, tenslotte grof cocopeat

De mosjes - je hebt maar heel weinig nodig - zet je er ook voorzichtig in en als je tevreden bent spuit je een paar keer met de plantenspuit wat water erin. Er mag geen laagje water op de bodem komen. Het moet meer vochtig dan nat zijn.

Dan sluit je het flesje af en zet hem op een lichte plaats op een vensterbank, maar niet boven een verwarming en niet in de zon.

Dan met rust laten en kijken wat er gebeurt. Je merkt vanzelf als je de boel te nat hebt gemaakt, dan zie je het begin van rotting en schimmelvorming. Je kunt dan de dop er een tijd afhalen om het overtollige water te doen verdampen. Als je de zaak ziet verdrogen, kun je de plantenspuit nog een keer hanteren.

Het is even wat ervaring opdoen. Er mislukt wel eens een biotoopje. Van de flesjes uit de vorige blogpost is er geen één meer over; al hebben sommigen het een paar jaar uitgehouden.

Ik hoop met deze lichting, die ik een aantal maanden geleden samenstelde, meer geluk te hebben.

De charme van het geheel is, dat een paar simpele mosjes of andere miniplantjes zo'n leuk wild biotoopje kunnen vormen. En nagenoeg onderhoudsvrij.

Mossenbiotoopjes.

Maar een kort moment streek het zonlicht zo mooi over de mossen op de lavasteen naast het mossenbakje (boven) en op het bakje zelf ( zie hieronder) dat ik wel naar buiten moest met het fototoestel, overigens een simpele Panasonic Lumix DMC-TZ7. Ik ben altijd weer verbaasd over de schoonheid van kleine dingen, waar je zo aan voorbij zou lopen. Een wildernisje op kleine schaal.

In het midden van het rotspartijtje in de schaal hier vlakboven zie je het gebiedje waarop boven is ingezoomd. In oktober zag het bakje er zó uit.