Na het kappen volgt herstel.

Nadat mijn geliefde bosje noodgedwongen moest verdwijnen is het nu al zover dat ik de nieuwe, door mij gewenste uitgangssituatie kan laten zien.

Als alternatief voor de meer dan 15 meter hoge coniferen was een zo hoog mogelijk, stormvast gaasscherm de enige oplossing om vrijwel meteen weer een visuele beschutting te verkrijgen.

De omliggende huizen liggen lager dan ons huis, daarom moeten wij zo ver de hoogte in om zelf wat vrij te zitten.

De gaasschermen op verhoogde “poten” zijn bedekt met enigszins transparante heidematten. Als deze na een jaar of drie vergaan zijn, heeft de ingeplante klimop de schermen al dichtgegroeid.

Onze hovenier had nog een aantal meters in goede staat verkerende “tweede kans” klimopschermen staan. Die wilde ik wel hebben. De rest bestaat uit vrij grote losse klimopplanten én twee stuks wilde wingerd.

Het resultaat is helemaal niet slecht: het best mogelijke, denken we.

Van links naar rechts zijn jonge vuilboom, krentenboompje en amandelwilg ingeplant:

De schuine palen, die zijn aangebracht om de uiteinden van de schermen te schragen, storen me erg.

Ze konden niet aan de andere kant, de windkant, worden aangebracht, want daar ligt de sloot.

Ik zal proberen ze door middel van schaduwminnende klimplanten zo snel mogelijk te camoufleren.

Waar ik ook erg aan moet wennen is de nog zeer open zijde aan de rechterkant, de noordwestzijde van de tuin. Als de geknotte esdoorn en de taxussen weer blad gaan vormen, zal het wel iets verbeteren:

Oude situatie: 

Op een uitgekiende plek heb ik nog twee jonge boswilgen uit eigen voorraad ingeplant:

Maar het zal toch wel een jaar of twee / drie duren, voor alle jonge planten volume gaan maken.

Over 15 jaar zijn echtgenoot en ik in en rond de negentig :-))

We hebben dus wel haast.

De crash kon, wat dat betreft, niet op een beter moment komen: het is nog in het vroege voorjaar en hopelijk hebben we nog ruim tijd van leven: wat is een mens zonder tuin…

We hebben nu wel duidelijk meer licht en zon in de tuin. De beplanting zal daar ongetwijfeld op gaan reageren. Een paar varens zal ik binnenkort gaan verplanten; die staan nu echt te zonnig.

Ik zie nu een groot stuk van de hemel, dat heeft ook wel wat.

De pijn van het verlies zal er nog wel even zijn, de pijn in de portemonnee zal binnenkort wel komen ;-)

Maar al met al hebben onze hovenier en zijn mannen ons buitengewoon snel en goed op weg geholpen, dat had niet beter gekund.

Dagelijks maak ik nu vele rondjes door de tuin om aan de nieuwe situatie te wennen. Soms racet een vogel mij voorbij, die kunnen nu snelheid maken.

De passerende katten kijken me schichtig aan: klopt dit hier wel?

Ja, het klopt en het gaat weer helemaal goed komen, maar wel anders.

Stevige wind en oude bomen: daar gaat verdriet van komen.

De extreme droogte van de vorige zomer heeft iets met de wortels van de wel 15 meter hoge coniferen in onze tuin gedaan. De sloot viel droog, het veenpakket droogde uit en klonk wat in, kennelijk hadden de met vocht verwende wortels toch moeite om een stevige grip op de grond te houden.

De laatste twee weken werden gekenmerkt door flinke regens en stormachtig weer met harde windstoten.

Op zaterdag 9 maart constateerde onze dochter, tijdens een rondje door de tuin, dat de grond naast de hoogste coniferen zichtbaar omhoog ging op het ritme van de windstoten. Bij nadere inspectie zagen we hetzelfde naast de grootste coniferengroep.

Onze snel geraadpleegde hovenier vond de situatie ook zorgelijk en adviseerde alle coniferen, in totaal 14 stammen, windvangers waarvan de kruinen een sterke samenhang hadden, te laten omzagen. Een enkeling handhaven was niet aan te raden vanwege deze windvang.

Nu gaf deze groep coniferen ( Chamaecyparis lawsoniana) onze tuin aan de lange westzijde onze privacy, nog meer dan de loofbomen, die in augustus al omvielen door de storm.

Het gaf de tuin het aanzien van de bosrand met hoge bomen.

Vanaf het moment, dat we in dit huis kwamen wonen, nu 23 jaar geleden, vond ik deze hoge coniferen daarom één van de grote charmes van deze tuin.

We moesten dus wel even iets verwerken.

Afgelopen donderdag en vrijdag zijn de bomen gekapt. 

De leeftijd bleek, na telling van de jaarringen, 35 jaar te zijn.

Een compleet jaararchief, dat iets zegt over goede en slechte jaren qua water en voedingsstoffen: 

Wat een desolaat gezicht, we kijken nu uit op de huizen van de straat achter ons:

Een tuin suggereert voor mij een gevoel, een stuk verbeelding. Dit gedeelte benaderde dus een wilde bosrand. Huizen waren niet te zien, alleen groen en lucht:

Na de stormschade van het vorige jaar zagen we dit eerlijk gezegd al wel een beetje aankomen.

Vanaf dat moment was ik al in gedachten bezig met een “plan B”.

Hoe kon je zorgen dat je zo snel mogelijk weer zichtdichtheid kon krijgen?

De enige optie leek me het plaatsen van zo hoog mogelijke betongaasschermen op palen, meteen bekleed met heidematten ( mooie donkerbruine kleur). De klimop en andere klimmers kunnen dan rustig het scherm gaan dichtgroeien, tegen die tijd zullen de heidematten zo ongeveer verteerd zijn.

Onze hovenier heeft meegedacht over dit plan en zal dit binnenkort gaan realiseren.

Het kale stuk tussen de vijver en de schermen kan dan een bosje worden met struiken, die uitermate aantrekkelijk zijn voor insecten en vogels. Een boomhoogte van 15 meter gaan wij niet meer meemaken, ik mik op struikgewas van uiteindelijk zo’n 5 meter hoog.

In de regen stonden we gisterenmorgen al met mijn wensenlijstje al bij kweker Arborealis:

Vuilboom of spork (Frangula alnus, oude naam: Rhamnus frangula)

Krent ( Amelanchier lamarckii)

Amandelwilg (Salix triandra “semperflorens”)

We gingen naar huis met mooie planten, heuphoogte in een flinke pot.

Die staan alvast te wachten tot de schermen zijn aangebracht.

In mijn verbeelding moet ik de oude bosrand loslaten. Ik heb er meer dan 20 jaar van kunnen genieten.

Nu zie ik in mijn verbeelding een jong en wild struikgewas, een kleine oase achter de vijver voor insecten en vogels en wat al niet meer.

Omgewaaide bomen, helaas!

Laat in de stormachtige avond van donderdag 9 augustus hoorde ik een flinke krak in de tuin gevolgd door een glijdend geluid. Ik sprong uit bed en zag niets verontrustends in de donkere tuin, maar vroeg me wel af of ik altijd al de lantaarns in de straat achter ons zo goed kon zien.

Een inspectietocht door de tuin de volgende ochtend leverde twee verrassingen op.

Aan onze zuidwestelijke grens bleek één van de stammen van de hoog opgegroeide driestammige vederesdoorn laag bij de grond afgeknapt. De zwaar bebladerde stam lag gedeeltelijk op het dak van onze schuur, onze pergola en over de sloot heen op de schutting van de overbuurman.

Aan de noordwestkant in de hoek bij de grens bleek een deel van onze eveneens driestammige hoge lijsterbes bij de basis geknapt. Deze lag scheef tegen de conifeer geleund. De overige twee stammen helden over in de richting van het huis van de zijburen.

Hier paste een telefoontje naar onze hovenier. Die beloofde de maandag erna meteen te komen.

En zo stonden maandagmorgen 13 augustus vroeg twee van zijn mannen voor de deur, die de zaak uitgebreid bekeken. De overgebleven stammen van de vederesdoorn bleken instabiel geworden na het omvallen van de eerste stam. De twee overhellende stammen van de lijsterbes vormden duidelijk een gevaar voor de buren. Het was duidelijk, de zware hakselaarmachine moest gehaald worden en men was twee en halve dag bezig om zes hoge stammen te verwijderen en onderliggende schade aan struiken en geboomte bij te werken.

Gelukkig bleek de dak van de schuur slechts één gebroken pan te hebben, die we uit voorraad konden aanvullen. 

De schutting van de buurman had geen schade opgelopen. Onze pergola wiebelde wél aan een kant, zodat daar een steun werd aangebracht.

Een deel van de schade zal waarschijnlijk door de opstalverzekering worden gedekt.

Maar wat jammer: de genoemde bomen zorgden ervoor dat we visueel volledig vrij zaten ten opzichte van de buitenwereld. Inderdaad kan ik vanuit de eerste verdieping de buurhuizen en straten weer zien achter het huis. 

Oude situatie:

Nieuwe situatie:

  

De vederesdoorn was wel geen schoonheid als boom, maar had wel een hoog en dicht bladerdak.

Oude situatie (vanuit raam):

Nieuwe situatie, (je ziet ook goed hoe de Metasequoia geleden heeft onder de droogte):

Op de lijsterbes was ik erg gesteld. In het voorjaar een zee van witte bloesem en in de zomer rood van de bessen. Hij stond nu ook prachtig vol in de bessen, ik vind in de tuin overal de restanten.

Mijn buurvrouw verwenste de lijsterbes al jaren: de bloesem en de bessen vielen in haar tuin en dat was vies. Ze was opgetogen dat de boom moest wijken.

Hier wordt de lijsterbes geveld:

Ik heb nu alleen nog maar een paar bonsai-achtige lijsterbessen in pot.

Het heeft even geduurd voordat ik mentaal in staat was hiervan verslag uit te brengen. Elke boom minder in de tuin vind ik een verlies. Er worden al zo veel bomen gekapt in onze omgeving, en dat is niet uit noodzaak. Ik heb hier écht een kleine vogelenclave en dat komt omdat hier veel dichte struwelen zijn / waren.

We zullen bekijken hoe we weer wat struweel kunnen doen groeien op de vrijgevallen kale plekken. Struweel dat niet zo enorm hoog opgroeit, vanwege de gevoeligheid voor de westerstormen en de gevoeligheid van de buurvrouw.

Gelukkig valt de zichtdichtheid mee, als je in de tuin bent. 

Oude situatie vanuit de tuin:

Nu vanuit de tuin:

Het had veel erger gekund.

Het went en ik ben al weer bezig met de plantenkeuze.

Ook is de bollencatalogus weer in huis: niets leuker dan weer vooruit te denken.