Een frivole knoflooksoort.

De zomer is een tijd voor frivole zaken. Frivool eten met knoflook mag niet ontbreken.

Maar ik laat bovenstaande planten uit de knoflookfamilie lekker staan.

Deze Allium sativum var. ophioscorodon, ook wel esculaapui, spiraalknoflook of slangenknoflook genoemd, lijkt aanvankelijk een onaanzienlijk grasachtig geval, maar later gaat de stengel krullen en draaien en komen de verdikte bloeiwijzen met broedbolletjes erin in zicht.

 

Deze alliums vermenigvuldigen zich hier goed, ik heb inmiddels een paar vrolijke groepjes, die zich elk jaar wat lijken uit te breiden. Ook op mijn wat zurige veengrond; hoewel ik las dat ze kalkhoudende grond prefereren.

De teentjes, die je bij een goede bollenkweker kunt bestellen, stop je in het najaar in de grond, waarna je ze het jaar erna kunt oogsten, zoals dat bij gewone knoflook gaat.

Ook de broedbolletjes kun je, als ze "rijp" zijn, verzamelen en uitplanten. Het duurt dan wel wat langer voor je een bloeibare plant hebt

Je kunt de plant ook gewoon laten zitten en je elk jaar opnieuw weer verbazen over deze frivole knoflooksoort.

Eenvoudige combinatie van alliums, veldbies en geranium.

Soms vormt zich in je tuin een mooie combinatie, die je niet helemaal bedacht hebt, maar die wonderwel goed uitpakt.

Begin juni komen een aantal alliums (sieruien) in bloei. Daarbij moet je vooruit denken, want alliums plant je in het najaar, nadat je ze eerst in een fysieke- of onlinegids hebt uitgezocht; en dat is op zich al een feest.

De hogere alliums op de foto zijn sterke alliums: Allium "purple sensation", die ook lichte schaduw verdragen. 

Allium "purple sensation"

 De wat lagere (50cm) zijn de Allium Christophii, een mooie soort, die redelijk goed terugkomt en wat meer zon vraagt.

Allium Christophii

Het "gras" is de veldbies Luzula nivea. Groeit gemakkelijk, bloeit een aantal weken in juni, verkleurt daarna naar okerbruin en blijft daardoor lang aantrekkelijk. In de winter blijft hij bovendien groen en hij groeit gemakkelijk, zelfs in de schaduw. Woekert niet. en zaait zich bescheiden uit. Ik heb een aantal van deze planten in de tuin.

Luzula nivea

Luzula nivea met schijnpapaver

Samen met het groepje alliums en de zich daardoorheen wevende tuingeraniums geeft het een aantrekkelijke combinatie. Ik heb hier gekozen voor een geranium met wat roze, maar daarin kun je je eigen keuze maken, er zijn zoveel soorten aantrekkelijke geraniumsoorten.

Geranium versicolor

Geen warmte? Dan maar bloesem kijken.

Als we dan geen warmte hebben, dan maar mooie stukjes tuin fotograferen.

Sinds 1991 hebben we geen meimaand meer gehad met zo weinig warme dagen als die van 2015. Slechts één warme dag hadden we: op 11 mei. Het was redelijk vaak zonnig, maar de temperatuur kwam hier in zuid-oost Friesland meestal niet boven de 14 graden uit.

Zojuist, iets voor 11 uur, tijdens een bui, lag de temperatuur op 7,8 graden. Vanmorgen vroeg was er een stevige hagelbui en op het moment, dat ik dit schrijf, onweert het. Het lijkt herfst; over twee dagen is het juni.

Dat is toch triest. Gisterenavond kreeg ik de neiging in plaats van één, twee kruiken mee naar bed te nemen ;-)

Pas aan het eind van de komende week lijkt de temperatuur zich te gaan herstellen.

Maar de natuur trekt zich daar niet zoveel van aan, in de tuin is het schitterend. Vanuit de bovenste foto ga ik wat inzoomen. In het midden van de foto komt een groepje alliums in bloei. 

Omdat de alliums daar in voorgaande jaren steeds snel verdwenen, heb ik gekozen voor één van de weinige soorten, die schaduw verdragen. Door de groter wordende Metasequoia vangt dit stukje tuin steeds minder zon. Het gaat hier om de Allium decipiens, de bollen kun je in het najaar planten. 

Op dit moment wordt de tuin hier gedomineerd door de metershoge, bloeiende rododendron (ook op de bovenste foto linksboven nog net te zien), die naar schatting tussen de dertig en veertig jaar oud is. 

Dat is elk jaar een groot feest. Je snapt wel dat ik lach om adviezen om na de bloei de oude bloemen en ev. verdroogde knoppen eruit te halen...

Wat zijn die bloemen toch prachtig.

Vier mooie sieruien.

Even een rondje langs vier mooie Alliums, die op het moment in de tuin bloeien.

De koningin onder de alliums is wat mij betreft de Allium christophii hierboven, ook wel sterrenlook genoemd. Een onwaarschijnlijk mooie en grote allium, haast metaalachtig lichtpaars van kleur. Ik had veel meer van deze soort, maar in één stuk van de tuin zijn ze volledig verdwenen. Het hieronder gefotografeerde groepje bloeit voor het tweede jaar. 

Allium christophii

Ik sta niet in voor het jaar erna. Ik heb besloten deze bollen gewoon jaarlijks aan te schaffen. Ze zijn te mooi om weg te laten. De uitgebloeide bloemschermen blijven nog lang aantrekkelijk. 

Meest uitgebloeid zijn nu de Nectaroscordum siculum subsp. bulgaricum ofwel bulgaarse sierui. Een mooie sierui, waarvan de uitgebloeide klokjesachtige bloemen zich als torentjes strekken waardoor ze nog lang leuk ogen. 

 

Nectaroscordum siculum subsp. bulgaricum

Ik schreef hier meer over deze sierui. De soort trekt bijen en hommels aan en zaait zich hier op de wat zuurdere grond goed uit.

Dat uitzaaien doet ook de grappige punker onder de sieruien Allium vineale hair, die ik ook eerder beschreef. Deze zaait zich ook uit, waarbij opvalt dat hij zich richting zon beweegt. Verreweg de meeste Alliums zijn zonaanbidders. 

Allium vineale hair

En tot slot laat ik het puinlook, de Allium karataviense, zien, een mooie, lage allium, die zelfs in het grind groeit. Eerdere exemplaren liepen langzaam terug. Deze bollen, die ik vorig jaar als overblijvertjes met korting in een gewoon tuincentrum kocht, doen het onwaarschijnlijk goed. Hopelijk zijn het blijvers.

Allium karataviense

Alliumsoorten zijn nog bij veel tuinliefhebbers onbekend. Ten onrechte, het zijn prachtige planten, waarvan je de bollen in het najaar planten moet. Ik zou ze niet meer willen missen.

Uit de windselen.

 

Elk jaar weer verbaast deze mooie looksoort, de Nectaroscordum siculum subsp. bulgaricum,

mij weer door de manier waarop de uit meerdere klokjes bestaande bloem zich langzaam van haar windselen ontdoet. Het is haast een geboorteproces.

 

  

Deze looksoort werd vroeger tot de alliums gerekend, maar heeft nu een aparte naam gekregen.

De bollen worden in het najaar geplant en komen daarna jaren terug, ze zaaien zich in onze tuin zelfs uit. Het is een weinig kieskeurige plant voor zon, halfschaduw en niet té droge grond.

Deze ook wel Bulgaarse ui genoemde plant komt van nature voor in Zuid-Europa en het Midden Oosten. De kleur van de hangende klokjes is zeer bijzonder, paarsachtig met groen. Ze bevatten veel nectar en trekken zo insecten aan. Op dit moment staan de planten hier in volle bloei.

 

Als ze uitgebloeid zijn, ontwikkelen zich zaaddoosjes, een soort torentjes, die weer rechtop staan.

Er bestaan nog een paar soorten Nectaroscordum waarvan een witte soort - Allium siculum ssp. disoscoridis (syn. Nectaroscordum meliophilum) op mijn wensenlijstje staat. Deze soort heb ik bij gespecialiseerde kwekers nog niet kunnen vinden.

Omdat deze uisoort zo mooi, bijzonder én gemakkelijk is, behoort hij tot mijn favorieten en mag hij op de blog. 

 

Esculaapui en allium hair: twee ongewone alliums.

Op dit moment komen in onze tuin twee merkwaardige alliums in bloei.

De eerste is de esculaapui, die je eigenlijk een knoflooksoort moet noemen (Allium sativum var. Ophioscorodon). De jonge sprieten lijken op een wat rommelig, halfliggend gras, maar de bloeibare exemplaren maken prachtige esculaapvormige krullen. 

Later worden ook bloedbolletjes zichtbaar en die kunnen – op de grond gevallen – weer een nieuwe plant vormen. De allium breidt zich op deze wijze redelijk uit in onze tuin, zelfs in halfschaduw. De in de grond zittende teentjes kan je oogsten en bereiden zoals knoflook.

De tweede is nog gekker. De bloeiwijze lijkt wel op de haardos van een punker.

Deze “Allium vineale hair” is een kwekersselectie van het in onze streken nog wild voorkomende kraailook (Allium vineale), in het Fries “wylde sipel” genoemd en in het Engels “wild garlic”). Ook hier naast de knopjes paarse broedbolletjes met groene uitlopers, het “haar”. Deze broedbolletjes zorgen ook weer voor nakomelingen en ik merk dat ze beter gedijen wanneer deze zich nestelen op een armetierig plekje tussen stenen in het zand en goed op de zon.

Schijnpapaver en driekantig look.

In de halfschaduw, op iets vochtige grond, is een prachtige mei-combinatie ontstaan van driekantig look en oranjegele schijnpapaver met hier en daar de wilde vorm van de akelei.  Zo'n combinatie bedenk je niet zelf, die krijg je min of meer cadeau.
Die oranje schijnpapavers maken me altijd heel vrolijk. Toen ik zo'n veertig jaar geleden begon te tuinieren, zag ik dit - aan de papavers verwante plantje - bij kennissen in de tuin. Door de penwortel was hij moeilijk te verplanten en ik heb er een paar jaar over gedaan om hem in onze toenmalige tuin aan de praat te krijgen. Sindsdien heb ik hem altijd via zaad in navolgende tuinen kunnen behouden.
Hier in Zuid-Oost Friesland wonen we nu 16 jaar maar dit jaar is hij  op de niet al te beschaduwde plekken zeer royaal aanwezig.

De botanische naam is Meconopsis cambrica en sommige mensen beschouwen hem als - je wilt het niet geloven - onkruid. De Engelsen noemen hem Welsh poppy.
Trouwens, er bestaat een blauwe meconopsis, hoornpapaver genoemd waar sommige liefhebbers helemaal van uit hun dak gaan. Op deze meconopsis-site zie je wel waarom...

Het driekantig look wordt zo genoemd omdat de steel echt driekantig is. Ik heb deze Allium triquetrum op die plek royaal geplant omdat deze als één van de weinige alliums tegen wat vochtiger grond en schaduw kan. Hij stelt me niet teleur. Hij komt wild voor in het Middenlandse-Zeegebied maar ook in het Noorden van Engeland.