Het diepste roodste rood.

 

Al jaren ben ik gefascineerd door de kleur rood, maar dan het diepste, roodste rood.

Geen zweem van paars, niet neigend naar oranje; vooral niet te licht - dan liever nog iets te donker.

Het ultieme, diepste rood dus.

De afgelopen week zag ik dit rood toen het zonlicht door een groepje van mijn mooiste Persicaria’s scheen ( het gaat hier om een variëteit van de Persicaria amplexicaulis, hoogstwaarschijnlijk de “J.S. Calor”)

Het vreemde is dat ik maar heel weinig rode bloemen in mijn tuin verdraag.

Het meest wordt het diepe rood in het voorjaar nog benaderd door een camellia

en in de zomer door een crocosmia.

Eigenlijk vind ik de rode camelia in het voorjaar al té, ik zie liever de roomwitte variëteit.

Tussen het groen mag bij mij het rood slechts een bescheiden accent geven, net zoals geel en helderblauw.

Alle persicaria’s hebben dat terughoudende: zelfs in een grote hoeveelheid blijft de kleur van de bloeiwijzen bescheiden. Ik hou van deze planten.

Rood is opwekkend, activerend en vitaliserend. Het vrolijkt ons op en dat hebben we nodig in dit jaargetijde en zeker in coronatijd.

De rode (en gele) herfstkleuren vind ik prachtig, maar ik beleef het zien ervan niet als opwekkend.

Een zachte melancholie komt over mij, een lichte treurnis over het verlies van de zomer en de komst van de wintertijd.

In 2014 maakte ik een aantal vrij grote rode schilderijen met de bedoeling om het diepste rode rood te benaderen. Ik raakte toen zeer geïnspireerd door een bezoek aan de tentoonstelling van schilderijen van Rothko in het Gemeentemuseum van Den Haag, misschien wel de mooiste tentoonstelling die ik ooit heb gezien.

Ik wilde het rood opbouwen met transparante roodtinten, zoals de zon transparantie geeft aan een bloem in het tegenlicht van de late namiddag.

De serie rode schilderijen:

Ik denk erover om in deze voor ons toch prikkelarme “gedeeltelijke lockdown” weken – hoe lang gaat deze ellende nog duren – mijzelf te vitaliseren door het mooiste schilderij van die serie nu eindelijk eens boven de bank te hangen.

Waarbij het natuurlijk niet de bedoeling is dat ik dan compleet OVERprikkeld raak door dat overweldigende rood...

De Persicaria zal binnenkort na de eerste nachtvorsten zeker geheel down gaan.

Herfstige rood- en geeltinten in mijn tuin.

Nog niet alle bomen en struiken hebben de herfsttinten al aangenomen, maar er is al veel moois te zien in de tuin.

Opvallend rijkbloeiend is de kardinaalshoed dit jaar, de vruchtjes lijken extra groot (zie boven). De plant gedijt kennelijk bij warme en droge zomers.

De Ginkgo biloba in pot heeft prachtig geel blad:

De laagblijvende blauwe bes in pot verkleurt haast karmozijnrood:

In veel tuinen zie je nog royaal uitgezaaide Verbena bonariensis, die nog in bloei staat. Ook deze plant geniet van droogte en warmte. Hieronder staat hij tegen de achtergrond van een geel kleurend beukje:

Ook de Persicaria amplexicaulis bloeit nog royaal. De plant trekt ook nu nog insecten aan en heeft niet geleden onder de droogte:

De wat miskende Persicaria virginiana wordt meer gewaardeerd om het mooie blad dan om de zeer fijne, smalle, donkerrode bloeiaren. Uitzaaien en woekeren van deze soort geeft in onze tuin met dichte plantengroei geen probleem:

De Rosa glauca heeft mooie rode bottels:

Onze schermen raken al aardig begroeid met klimop. Maar het mooist vind ik wel de snel gegroeide wilde wingerd, die al toont hoe mooi zijn herfstkleuren zijn, het zal volgend jaar nog overdadiger zijn:

Tegenover de schermen ligt de heg van haagbeuken, die de sloot afschermen:

De zwarte vlier, de Sambucus nigra “black lace”, een jaar geleden geplant op de plek van een oude composthoop, doet het boven verwachting goed:

En tenslotte ligt onder de rhododendron een door een vriend gemaakte stapeling, zo maar voor de grap.

Nog bloeiend in de herfstzon.

Nu dat prachtige, lage, gouden herfstlicht over de laatste bloeiende planten heen strijkt, ga ik mij toch verzoenen met dit seizoen.

We worden verwend met een aantal zonnige, warme dagen en dat maakt het afscheid van deze bijzondere zomer wat makkelijker.

Mijn twee meter hoge Fuchsia magellanica var. Molinea was na de late stevige vorstperiode in het vroege voorjaar bovengronds afgestorven. Vandaar dat de plant zich moest herstellen en de bloei pas na de langdurige droogteperiode goed op gang kwam: zie bovenste foto.

De Geranium “rozanne”is de laatste jaren heel populair, omdat ze intens blauw bloeit vanaf mei tot november. De plant hoeft niet teruggesnoeid worden, ze bloeit maar door. Ze blijft ook wat losser, wanneer je de plant niet terugknipt. Trekt ook bijen aan, zie hieronder:

De Persicaria’s zijn nog steeds erg mooi, het lijkt wel alsof ze er na de langverwachte regens pas echt plezier in kregen. Dat zie je trouwens bij veel meer planten na de langdurige droogteperiode: het lijkt wel of ze denken dat er een nieuw seizoen is begonnen.

Hieronder Persicaria amplexicaulis:

En de zich steeds meer uitbreidende groep Persicaria amplexicaulis”Pink Mist”, op de voorgrond de uitgebloeide bloeiwijzen van de Acanthus. Beide planten hebben de droogte zeer goed doorstaan:

En eindelijk lijken de donkerrode knotjes van de Sanguisorba officinalis bij mij aan te slaan. Hopelijk breiden ze zich de komende jaren flink uit, Ik vind ze prachtig:

Een andere witte Sanguisorba soort geeft me ook altijd veel kijkplezier, de Sanguisorba canadensis:

En tenslotte de bessen van Cotoneaster horizontalis, de dwergmispel, die dit jaar wel uitzonderlijk rijk draagt:

Het hoekje vóór de Macleaya’s.

Het stukje tuin vóór de Macleaya’s is op dit moment erg mooi. In september 2014 heb ik wat planten toegevoegd: een paar bleekrose Persicaria’s ( Persicaria amplexicaulis “Pink Mist”) en een aantal Physostegia’s (scharnierbloem). Deze planten moesten het geheel levendiger maken.

Persicaria amplexicaulis “Pink Mist”

Physostegia

Er stonden al een paar uitgezaaide kattenstaarten, waar ik altijd erg blij mee ben.

kattenstaart

Verder twee soorten witte Phloxen: een vroegbloeiende (juli) en een laterbloeiende (augustus).

Deze zijn wel érg wit, waardoor ik wat ambivalent tegenover ze sta. Maar het zijn wel oersterke, schimmelvrije soorten, die heerlijk geuren, dus handhaaf ik ze.

Dan staat er nog een groep witte Eupatorium (koninginnekruid of leverkruid), die veel insecten aantrekt (zie hieronder).

Van de Persicaria’s heb ik destijds slechts twee exemplaren aangeschaft, wetend, dat ze zich snel zouden vermeerderen, wanneer ze zich thuis zouden voelen. En ja: het wordt al een leuk groepje.

De mix, die hier is ontstaan, spreekt me aan. De planten zijn dit jaar ook flink hoog geworden door de vele regen.

De Macleaya’s hebben op de achtergrond in de loop van de jaren een stabiel groepje gevormd, met als buren links wat varens (zie allereerste foto).

Men waarschuwt altijd voor de prachtige Macleaya’s (pluimpapavers), die wel 2 meter hoog kunnen worden. Ze kunnen woekeren. Ze woekeren hier absoluut niet. Ze hebben wellicht wortelconcurrentie van de bodembedekkende klimop en de varenburen. Op deze manier hebben we ook daar een mooie biotoop gekregen: de varens en de Macleaya’s gaan plat in de winter, maar dan is er nog de klimop.

bloeiende Macleaya

Iedere tuinier zal het herkennen: je bent steeds aan het kijken of een stukje tuin je bevalt. Zijn er nog verbeteringen mogelijk? Soms kan een kleine wijziging een grote lift-up geven.

Nu is het zaak om goed te kijken en eventueel in september wat te verplanten: je herkent de planten nog goed, de grond is nog warm en meestal vochtig, zodat de planten nog vóór de winter goed zijn aangeslagen.

Persicaria's als toppers van augustus/september.

Om een aantal variëteiten van de Persicaria kan ik gewoon niet heen als ik mijn favoriete plant van de maanden augustus / september moet kiezen. Het zijn sterke bladplanten, die met mooie verticale aren langdurig bloeien, met wat geluk tot diep in oktober.

De planten houden van een wat vochtige grond, ze verdragen dan heel wat zon. Ze gedijen ook in halfschaduw. De meeste soorten breiden zich op een rustige manier uit, en dat is alleen maar plezierig.

De plant heeft een natuurlijke uitstraling, domineert niet en laat zich goed combineren met siergrassen, scharnierbloem en laatbloeiende Sanguisorba-soorten.

De gewone rode vorm, de Persicaria amplexicaulis, wordt al jaren toegepast. Ze staan bij mij achter de vijver en bloeien van augustus tot de eerste nachtvorsten.

Persicaria amplexicaulis

Inmiddels zijn er veel variëteiten van de amplexicaulis gekweekt, roder, minder rood en zelfs lichtrose, erg mooi.  Zie allereerste foto: Persicaria amplexic. "Pink Mist" 120 cm hoog.

In detail: 

Persicaria amplexic. "Pink Mist"

Soms vermeldt de kweker dat een soort stevig is en nauwelijks uit elkaar valt ( bijv. de Persicaria ampl. "Fascination", die zalmroze is en 140 cm hoog).

Persicaria ampl. "Fascination"

Het is nú de tijd om bij een goede kweker te zoeken naar variëteiten, die in je tuin passen. Zo was ik vorig jaar bij de Hessenhof in Ede. 

Veel interessante soorten zijn gekweekt door de Belgische kweker Chris Ghyselen.

Er zijn ook een aantal Persicaria's die vooral opvallen door het mooie, bonte blad.

Zo heb ik de Persicaria microcephalia 'Silver Brown' aangeschaft. De bloei stelt niet veel voor: kleine, witte bloemetjes. Je neemt ze voor het blad.

 

Persicaria microc. 'Silver Brown' met bloempjes, rechts Houttuynia cordata

De eveneens mooie, bonte Persicaria virginiana hieronder wordt vrij snel een flinke plant, kniehoog. Het is een van de laatstbloeiende planten in de tuin: eind september, oktober verschijnen ijle, smalle, rode aren.

Persicaria virginiana

Schrik niet als je hoort, dat de planten tot de duizendknoopfamilie (Polygonaceae) behoren.

(Men heeft de laatste jaren trouwens flink in de naamgeving van dit geslacht geschoven, zie hier.

De sterk woekerende Japanse duizendknoop, ( Polygonum cuspidatum) die wel voor bloemschikkersdoeleinden werd gebruikt, moet je nooit in je tuin aanplanten!

Japanse duizendknoop, ( Polygonum cuspidatum)

Hij wordt gerekend tot de 100 meest invasieve soorten ter wereld.

Je krijgt deze plant gewoon nooit meer uit je tuin: men neemt nu proeven of een kudde varkens het spul kunnen wegvreten :-)

Hierboven de planten die ik eind april 2012 fotografeerde in een vakantiepark. Ik had te doen met de tuinman aldaar...