Komt dat wel goed?

Vandaag ben ik ongerust. Hoe moet dat nou met onze wereld? Komt dat wel goed?

Zijn het wel de besten, die boven komen drijven om ons te leiden? Werkt onze democratie wel goed?

Kunnen we ons toevertrouwen aan mensen met een persoonlijkheidsstoornis?

Hoe moet dat met de klimaatsverandering? En de conflicten in deze wereld?

Hoe zal het leven zijn voor onze kinderen en kleinkinderen?

Zoals zo velen was ik vanmorgen vroeg op.

Ik voelde de behoefte om verval in beeld te brengen.

Dit is een blog over onze tuin, over planten en natuur. Een tuin heb ik om me in terug te trekken, een rustige, veilige plek, waar ik schoonheid ervaar, maar ook verval. Het verval, dat bij de natuur hoort. Dat verval kan me wel eens enigszins bedrukken, maar dat is melancholie. Daar zit een zekere troost in. Ook ikzelf zal ooit weer opgenomen worden in de natuur.

In het bloggen trek ik mij dus ook eigenlijk ook terug op een rustige, veilige plek, weg van de buitenwereld.

Daarom laat ik de rest van het buiten- en binnengebeuren hierbij minimaal toe. Dat is een bewuste keuze.

Maar we zijn toch gehouden er het beste van te maken, met respect voor alle leven.

Het kost me vandaag moeite om de hoop vast te houden, dat het goed komt.

Ons enige houvast is hoop. Het is ook onze drijfveer om de dingen te doen, die we gehouden zijn om te doen. Elk naar zijn eigen kunnen.

“Il faut cultiver notre jardin” (Voltaire):

“We moeten onze tuin cultiveren”.

Het woord tuin kun je zeer ruim opvatten, zoals Voltaire ook bedoelde.

Structuur of spontaniteit in het bloggen?

Op een gegeven moment rijst de vraag hoe nu voort te gaan met het bloggen.

Laat je de onderwerpen spontaan in je op komen, bij ingeving of getriggerd door iets wat je waarneemt? Of help je jezelf door een vaste structuur aan te brengen.

Bij voorbeeld:

rond de eerste van de maand bespreek ik foto's van een vaste plek in de tuin, de tweede week zie ik wel, rond de vijftiende komt de bloem van de maand, de derde week zoek ik de wildste plek in de tuin en de laatste keer zie ik wel weer.

Tja. Eigenlijk hou ik niet zo van de knellende banden van een structuur. Laat het allemaal maar lekker wild spontaan gebeuren.

Ik heb ook nooit een vaste wasdag, stofzuigdag, boodschappendag enz. gehad. Zélfs schrijf ik niet graag op papier met lijntjes, dat papier moet blanco zijn, die lijntjes perken mij veel te in. Ja, ja ;-)

Vandaar natuurlijk ook mijn liefde voor de wilde tuin. Alles moet zich lekker vrij kunnen ontwikkelen, ik vind het ongelooflijk boeiend om te zien wat er dan allemaal gebeurt.

Aan de andere kant ben ik me ervan bewust dat structuur niet alleen beperkt, maar ook rust, vastigheid en steun geeft. 

In de tuin maakt het goed op elkaar afstemmen van vaste elementen zoals paden, heggen, bomen, struiken, plantenplekken, terrassen, gebouwtjes, een tuin boeiend en rustig.

In onze eigen tuin heb ik ook geprobeerd een evenwichtige structuur aan te brengen.

Maar binnen deze structuur heerst een zo groot mogelijke vrijheid.

Toegepast op het tuinbloggen heb ik gemerkt dat vooral op den duur wel eens wat blogmoeheid kan optreden. Zo van: elk jaar passeren weer dezelfde items, verband houdend met de seizoenen.

En altijd spontaan (moeten) zijn kan ook onvrij maken en is bovendien tegenstrijdig in zichzelf.

Het helpt mij wel degelijk om maandelijks een aantal vaste items te hebben.

Dat in blogs de seizoenen met de steeds terugkerende planten en hun ontwikkeling jaarlijks terugkeren, deert me niet. Ik vind het ook niet vervelend om elk vroege voorjaar weer uitgebreid te lezen over sneeuwklokjes en krokussen met de bijbehorende foto's. Het doet me gewoon goed.

Een tuinier leeft nu eenmaal met de seizoenen en het cyclische gebeuren van de natuur om hem / haar heen. Dit steeds terugkerende gebeuren geeft rust en maakt ons los van het voortdurende lineaire streven om ons heen naar meer / beter / anders.

Vandaar dat ik mij bij het bloggen op bescheiden schaal wil laten leiden door maandelijks terugkerende items. Maar het moet geen keurslijf worden en ik moet mij er zo nu en dan gewoon aan kunnen onttrekken. 

Dán blijf ik de mijzelf opgelegde structuren - die vaak door zeer gewaardeerde andere bloggers ter inspiratie waren aangereikt - zien als een nuttige en plezierige steun. En daarnaast komen de onderwerpen vanzelf, door het kijken, naar wat er allemaal aan boeiends in de tuin plaatsvindt.

Waarom bloggen?

Vorige week dacht ik dat mijn 1-jarig blogjubileum aan het einde van deze maand zou vallen, maar ik blijk al in de eerste helft van oktober 2011 te zijn begonnen, evenals mijn medeblogger de Biodiverse tuin, die zich eerst ook niet van zijn jubileum bewust was.

Hoe kijk ik terug op een jaar bloggen?

Ik ben met Spinrag begonnen om mijzelf te stimuleren nog intenser te kijken naar de natuur, vooral naar planten en  héél dichtbij. Dus meest in mijn tuin die, minus bebouwing en verharding, zo'n 500 á 600 m2 groot is. En daar was al een aardige beplanting aanwezig toen we hier 16 jaar geleden kwamen. Grote bomen en hoge coniferen, die een wat lager gelegen tuin omzoomden. Voor mij iets heel bijzonders, waarvan ik vanaf het eerste moment enorm geniet.

En daar probeer ik een plantengemeenschap te creëren, die, eenmaal geplant, veel vrijheid krijgt om een eigen weg te zoeken. Uiteraard door mij begeleid. Verrassingen, zoals door vogels en wind aangebracht zaad, mag ontkiemen. We kijken later wel wat het is, en of het mag blijven.

Ik blog dus over datgene, waar ik het meest warm voor loop, waar ik me hogelijk voor interesseer en waar ik nooit genoeg van krijg: kijken en rommelen met planten.

En het blijkt ook zo te zijn: door het bloggen over tuin en planten ben ik nóg beter gaan kijken. Het vrijwel dagelijks met fototoestel de ronde doen verscherpt mijn blik. En steeds meer zie ik de schoonheid van wat daar op de grond allemaal gebeurt, ook wanneer je niet te veel ingrijpt.

Maar wat ik niet had voorzien is het plezier, dat ik beleef aan de medebloggers. Het lezen van interessante blogs, ook over de landsgrenzen heen, is buitengewoon leuk en stimulerend. Het vermeerdert mijn kennis en verruimt mijn blik. De reacties op mijn blog, het reageren bij anderen: het is leuk. Maar ook degenen, die lezen en niet reageren: ik waardeer ze als lezers.

Ik kijk dus met voldoening terug op het afgelopen jaar.

Wel merk ik, dat ik geneigd ben teveel tijd achter het beeldscherm door te brengen. Dat ding trekt als een magneet. Voor jullie vast héél herkenbaar. Hier past zelfbeheersing.

Bloggen over datgene, wat je het liefste doet, kan niet schelen wat, kan dus een sterke stimulans geven en brengt je in contact met geestverwanten.

Allen bedankt en we gaan door!