Regelmatig laat ik
delen van onze tuin zien, waarbij ik de beleving wil oproepen van een
stukje wilde natuur. De laatste keer was dat half september. Nu is de
herfst haast ten einde.
Als alle blad
gevallen is en de bovengrondse delen van de planten verdord, dan doet
elke tuin, die niet angstvallig opgeruimd wordt, wild aan.
De betrekkelijke
chaos, die je dan ziet, vind ik weldadig. Het hoort gewoon zo in dit
seizoen, je voelt je een toeschouwer van een stukje natuur, als je nu
naar de tuin kijkt.
De paden, de
structuren van de tuin verdwijnen nagenoeg onder flinke lagen blad en
afgevallen naalden.
De storm, die op het moment ook hier in Zuid Oost
Friesland aan het aantrekken is, zal wel weer een en ander wegvegen.
Het meeste blijft liggen, beschermt als een natuurlijke deken de
bodem, en wat daarin leeft. Het vergaat ter plaatse en levert ons de
beste natuurlijke compost, zonder dat we er ook maar één vinger
naar uit hoeven te steken.
Een zekere
chaostolerantie is het enige, dat van ons gevraagd wordt.
Elke keer, als ik
met mijn fototoestel de tuin in loop, ben ik weer onder de indruk van
de werking van het licht. De grootste wildernis van plantendelen kan,
mits goed door de zon belicht, een prachtig schouwspel bieden.
En dicht bij de
grond kan een klein blaadje, door de zon beschenen, een wondermooi
effect geven.
