Oosterse papaver: zó mooi.

Je kunt erom strijden of de Papaver oriëntale "Helen Elisabeth" wel in onze tuin past. Ik noem ze daarom mijn dissidenten, en bepaalde dissidenten moet je in ere houden.

Oosterse papavers zijn een vrij korte tijd zéér aanwezig; maar wat zijn de bloemen mooi. 

De bloembladen lijken haast van kunstig gevouwen fijn crêpepapier , de stamper en de meeldraden zijn schitterend. En als de bloemblaadjes na een paar dagen al zijn afgevallen, blijft de stamper als een stervormig fluwelen tapijtje achter. 

Er zijn vele prachtige variëteiten, je kunt de kleur kiezen, die je het best bevalt. Het zijn vaste planten voor een zonnige niet te natte plaats. Elk jaar geven ze meer bloemen als ze het naar de zin hebben en ze zaaien zich ook bescheiden uit.

Na de bloei sterft de plant langzaam af, het blad verdroogt. Maar in de nazomer zie je de nieuwe rozetten al weer verschijnen, ze overwinteren en zorgen het jaar erop voor nieuwe pracht.

Dit jaar zijn ze, zoals meer planten, wel twee á drie weken later in bloei dan het jaar ervoor. Het te koude voorjaar en de junimaand tot nu toe zijn de oorzaak.

Bladrozetten van tweejarigen zijn er al.

In de tuin zie je al royaal de bladrozetten van tweejarige planten die volgend jaar in bloei zullen komen . Het afgelopen jaar hebben ze vanaf zaad en kiemplant geïnvesteerd in het vormen van een krachtig bladrozet met stevige worteltjes om ongeschonden de winter te overleven. Zoals hierboven de kaardebol (Dipsacus fullonum), tussen het muurtje en de traptreden, iets verder van de plaats waar hij vorig jaar bloeide. Niet zo'n handige plek voor ons, maar wel voor hem, want het is er warm en zonnig. We laten hem uiteraard staan en we zien wel hoe we om hem heen gaan lopen. De plant is beschermd en daarom zeer welkom in onze tuin. Het bladrozet is goed te herkennen aan de scherpe stekels, die op het blad te zien en te voelen zijn. Alleen op het zeer jonge blad zijn ze nog niet aanwezig.

stekels op blad kaardebol

In het grind aan de zuidkant van het huis, ook warm en zonnig, vond ik een bladrozet waarvan ik dacht dat het mottenkruid zou zijn.  Omdat daar elk jaar veel mottenkruid staat.

geen mottenkruid, want haartjes

 

haartjes, zelfs kleine stekels, anders dan kaardebol

 Maar mottenkruid (Verbascum blattaria) vormt zachte, haarloze blaadjes ( zie onder) en dit rozet was enigszins behaard, maar niet zo sterk als de kaardebol.

Een andersoortig toortsje? We zullen het volgend jaar zien.

zeer jong mottenkruid

Nog zo'n onbekende is het volgende bladrozet. Met googlen kom ik er niet uit. Afwachten maar weer.

mij onbekend bladrozet

Iedereen kent waarschijnlijk wel de rozetten van het vingerhoedskruid (Digitalis purpurea), en die zijn weer royaal aanwezig.

Digitalis purpurea

En tot mijn grote blijdschap ook weer de teunisbloem ( Oenothera biennis) die het afgelopen jaar  met een aantal exemplaren flink gebloeid heeft, ik zie zelfs nú nog een enkele bloem. Volgend jaar weer van de partij, ook weer op een tamelijk zonnig plekje, en meest in grond waar toch wat in gewoeld is. 

Gewone teunisbloem (Oenothera biennis)

En tot slot het rozet van de mooie overblijvende papaver (Papaver oriëntale), maar die doet bij de tweejarigen maar voor spek en bonen mee, want dat is gelukkig een jaarlijks terugkerende overblijvende plant. 

 

Papaver oriëntale

Deze plant lijkt na de bloei volledig af te sterven, maar dat is schijn, na de zomer verschijnen al weer het overwinterende blad. Net als bij de bovengenoemde planten een belofte voor het volgende jaar.

Prachtige overblijvende oosterse papaver.

In onze tuin bevindt zich een dissident. Zo noem ik de Papaver oriëntale "Helen Elisabeth", die al minstens zes jaar eind mei, begin juni in bloei komt. Ze is groot en roze, volstrekt onbescheiden, het rokje lijkt op het fijnste crêpepapier: het is haast een balletdanseresje.

Aanvankelijk vond ik deze papaver, die zijn bakermat heeft in de Kaukasus, maar een opdringerig geval, die eigenlijk helemaal niet in onze tuin paste. Ik verontschuldigde me zelfs voor de plant: het was een dissident, die desalniettemin door mij slechts getolereerd werd.

Maar ja, kijk eens hoe deze overblijvende papaversoort zich ontwikkelt. Het moment waarop hij ineens de harige schilletjes heeft afgeworpen en dat uitermate tere bloemblad te voorschijn komt. Die prachtig gevormde stamper, die als een fluwelig tapijtje overblijft nadat de bloembladeren na enkele dagen al weer zijn afgeworpen...

Als groep is het best een imponerend stelletje. 

Na de bloei gaat het blad langzaam vergelen en sterft het af. Het is mooi als buurplanten de kale plekken dan kunnen camoufleren.

In het najaar zie je de overwinterende rozetten dan vaak al weer komen. De plant beschermt zich op deze manier tegen de zomerdroogte in het oorspronkelijke leefgebied.

Gisteren zag ik in een tuin een andere cultivar van de Papaver oriëntale. Een paarsachtige van een uitzonderlijke schoonheid: Papaver oriëntale ‘Patty’s Plum’ . Ik droomde er haast van vannacht. Hij zou nog beter in onze tuin passen.... Trouwens kijk eens naar de Papaver oriëntale "Royal Wedding"... Wat een mogelijkheden om iets heel bijzonders met kleur te doen in deze tijd van het jaar.

Let op: papavers zijn zonneminnaars! Kijk hier hoe je de overblijvende papaver kunt vermeerderen via de wortelstok. Zaad schijnt niet altijd de gewenste kleur op te leveren.

De originele kleur is fel rood. Met alle respect, maar dát zou pas echt een dissident zijn in mijn tuin.