Als ik nu een blogpost wil maken, kan ik haast niet kiezen waar ik het over zal hebben. Er komt zoveel op in de tuin, zo veel moois, zo veel bijzonders, elke dag weer wat nieuws.
De meimaand is misschien wel de mooiste
maand van het jaar, ze overstelpt ons met weelde en optimisme.
Eerst maar wat tulpjes: die
schitterende, jarenlang steeds weer terugkerende oranjerode Tulipa
"little princess". Zie bovenaan. Ze openen alleen dán hun bloemblaadjes
als de zon ze beschijnt.
 |
| Tulipa "little princess" |
Daarnaast de tere Tulipa tarda, ook
weer zo'n botanisch tulpje, die met geluk ieder jaar weer terugkeert.
 |
| Tulipa tarda |
De botanische tulpjes passen beter in een natuurlijke tuin dan de meer gecultiveerde tulpen en je laat ze gewoon staan op de plaats waar je ze hebt neergezet.
Maar naast het mooie is er ook wel
tuinverdriet: de stevige nachtvorsten van de afgelopen week hebben
hier schade aangericht aan het net uitgelopen blad van de Hortensia
aspera. Ik heb door de tuin verspreid drie flinke planten en ze
hebben allemaal geleden. Ik ga er niets aan doen, ik knip niets af,
de plant zal zich wel weer herstellen.
 |
| Hortensia aspera: vorstschade |
Ik houd trouwens wel in de
gaten hoe hij dat gaat doen.
Ook een aantal uitlopertjes van de toch
sterke gewone klimop hebben geleden, ze zijn zwart geworden.
 |
| Gewone klimop: vortschade |
Mijn appelbloesem was nog niet helemaal uit de knop, daar zie ik gelukkig geen schade.
Vóór de IJsheiligen (11 - 14 mei)
doen we er goed aan, rekening te houden met nachtvorst, zelfs na deze
slappe winter. Dat betekent dat gevoelige planten een nachtje naar
binnen gaan of beschermd moeten worden op straffe van (onherstelbare)
schade.
En zo spreken we aan het begin van de
meimaand van lief en leed.
