Wij hebben hem jaren geleden op de schaduwoever van de vijver geplant en daar heeft hij zich flink uitgebreid.
De bloem "knikt" wanneer hij in knop is en in volle bloei (eind april / mei) maar strekt zich weer daarna, als de behaarde zaadhaakjes zichtbaar worden. Met die haakjes kan het zaad zich hechten aan de pels of de kleding van langslopend gedierte.
Daarnaast bestaat het gewone nagelkruid, het als onkruid beschouwde Geum urbanum, dat voorkomt in de "bebouwde omgeving". Deze bloeit later, van eind mei tot eind september. Dat hakende effect van de zaden, aan je sokken bij voorbeeld, is bij deze soort nog veel sterker.
Dit gewone nagelkruid trekken de meeste tuinierders er uit. Ook ik deed dat jarenlang, maar - noem het slordigheid gemengd met tolerantie - er bleef altijd wel iets staan. En dit had een boeiende botanische verrassing tot gevolg.
Drie jaar geleden ontdekte ik op een hoekje een knikkend nagelkruid met kleinere, gele rokpandjes in plaats van de normale, grotere licht abrikooskleurige. Door een artikel in het blad Onze Eigen Tuin, geschreven door de eigenzinnige kweker Brian Kabbes, leerde ik dat het hier ging om een, in de vrije natuur zeer zeldzame, kruising tussen het gewone en het knikkende nagelkruid: de Geum intermedium, zie hieronder.
Sommige botanici kunnen in het wild langs beekloopjes in Europa fanatiek op zoek zijn naar deze bastaarden. Ze worden helemaal euforisch als ze zulke "bastaardzwermen" aantreffen van kruisers en zelfs van terugkruisers.
Vanzelfsprekend kende ook mijn enthousiasme geen grenzen toen ik de Geum intermedium hier in de tuin ontdekte.
En ieder jaar omstreeks deze tijd is het weer een mooi moment als de fijne gele bloemetjes verschijnen.
