Nu het dan eindelijk een beetje
voorjaar gaat worden, zie je her en der mensen bevangen worden door
de onbedwingbare neiging alle winterresten in hun tuin grondig op te
ruimen.
Stengels afknippen, voor zover dat al
niet in de herfst is gebeurd, snoeien, blad aanharken en dit alles
tot op de blote aarde. Keurige, aangeharkte, zwarte aarde tussen de
polletjes uitlopende plantjes.
Die stengels en dat blad wordt bij
elkaar geschept en in de (groen)container gestopt en meegegeven met
de vuilophaaldienst. In het gunstigste geval gaat de boel al dan niet
gehakseld op de eigen composthoop.
 |
| blote aarde |
Want: wie staan er al glimlachend en
handenwrijvend die opruim- en afvoeractiviteiten gade te slaan? De
(kunst)mestfabrikanten, de potgrondleveranciers en de tuincentra.
In feite voeren mensen, die hun
materiaal laten afvoeren, hun eigen bodembescherming en hun mest af.
En, ze bezorgen zichzelf ook nog eens meer werk.
Wanneer je het kunt verdragen, om de
winterresten te laten liggen, ofwel in stukjes te knippen: het
gemakkelijkst gaat dat met de heggenschaar knip, knip van boven naar
beneden. Je creëert zo een strooisellaag die de bodem beschermt
tegen uitdroging, die langzaam verteert en zo de door de plant
gebruikte stoffen weer teruggeeft aan de grond. Daardoor hoef je niet
of nauwelijks bij te mesten. Dat geeft weer kortere en sterkere
planten vaak zelfs met meer bloemen. Je zult zien, dat de
strooiselrommel sneller bedekt is, dan je denkt, afhankelijk van je
plantenkeuze.
Wanneer je de voorjaars- en winterchaos
echt niet trekt, kan je het materiaal afvoeren naar je eigen
composthoop in een hoek van je tuin of, als je een klein tuintje hebt
of een balkon: een compostvat. Info hierover genoeg via Google. Op
deze manier profiteer je ook van je eigen verteerde plantenmateriaal.
Nu schijnt gelukkig de verstening van
de tuinen - alles bestraten of met siergrind bedekken en daarop een
decoratieve pot met plant - al weer wat op de terugweg te zijn.
Keurig aangeharkte zwarte grond is dan toch eigenlijk nog beter.
Maar waarom moet buiten net zo netjes
zijn als binnen? Buiten een extra kamer?
Is dat een trend? Binnen moet trouwens
alles ook al zo netjes. Er zijn opruimcoaches, die vinden dat je
alles, wat je een jaar niet in je handen hebt gehad, weg moet doen.
Je persoonlijke archief dus, je boeken en je geliefde voorwerpen uit
het verleden. Daar moet je dan maar een foto van maken en die in je
pc opslaan...
Zo worden we robots, die in keurige
designvertrekken netjes zitten te wezen in de korte periode dat we
even niet hoeven te werken om de economie te stimuleren. En als je
geen werk hebt, moet je je beschikbaar houden voor werk: dus keurig
in de startblokken staan.
Waar mag die spelende mens zijn, die
binnen en buiten lekker aan rotzooit met z'n geliefde spulletjes. Of
dat nu je treintje op zolder is, je motor om aan te sleutelen of je
tuintje. En als je niets liever doet dan dat keurig aangeharkt te
houden met op gelijke afstand afrikaantjes of wat dan ook: dan is dat
tóch ook een vorm van liefde.
Maar dan hoop ik toch dat men gaat
vinden dat blote aarde eigenlijk onnatuurlijk is. De grond wil bedekt
zijn. Die zal toch onmiddellijk zorgen dat allerlei niet gewenst
ontkiemend zaad in no time de grond bedekt. En dat kost ons dus
ergernis en werk.
Kan je niet geloven dat de natuur die
geknipte plantenrommel in hoog tempo zal overgroeien?
Kijk naar de foto hieronder, die ik
vanmorgen maakte, met de tulpjes in het midden.
En zie de foto van dezelfde plek, maar
dan op 2 mei vorig jaar van de andere kant af genomen, je ziet die tulpjes aan het eind.
Het is haast niet te geloven, dat de
natuur dat zo maar in een paar weken kan presteren. En dat gaat vanaf
nu in sneltreinvaart gebeuren!
