Het mooiste stukje tuin van de laatste twee weken.

Nu we na een schitterende, zonnige, maar helaas zeer droge meimaand in een (tijdelijke) wat koelere periode zijn beland, met zowaar enige regen, kan ik weer achter de computer kruipen om wat foto’s te tonen van het mooiste tuinhoekje van de afgelopen weken.

Dit hoekje heeft geen water gekregen, het redt zichzelf. Slechts de potplanten en wat jonge aanplant worden van water voorzien.

De afgelopen weken was dit (foto hieronder) mijn uitzicht, op die plek heb ik mijn 4 soorten tomaten in grote potten gezet. Ik neem een proef met de struiktomaten Siberian Egg en St. Pierre en Moneymaker en Ida Gold. Ik behandel de planten gelijk en ik kijk welke soort dit jaar gezond en wel de beste opbrengst heeft.

Mijn rhododendrons bloeien dit jaar overweldigend.

Langs onze oprit staat ook een hoge rhodo, die vorig jaar heeft geleden onder de droogte, deze heeft ook zeer veel, maar opvallende kleine bloemen.

Ook de alliums doen het goed. Hoewel een aantal soorten elke jaar met minder zijn.

Zo had ik in het gewaagd in het najaar van 2018 drie stuks van de dure Nectaroscordum tripedale ( 7,50 euro het stuk!) aan te schaffen. 

Dit is het grotere en luxere neefje van de Nectaroscordum siculum subsp. Bulgaricum, die zich al jaren in onze tuin handhaaft en zich zelfs uitzaait:

Zodoende durfde ik aan aan het dure familielid aan te schaffen in de hoop dat ook deze zich zou weten te handhaven. Vorig voorjaar kreeg ik drie prachtige exemplaren. Dit jaar slechts één.

Heel misschien blijken er in volgende jaren tóch nog nakomelingen te verschijnen.

In een grote pot bloeit een grote bieslooksoort, waarvan ik de naam vergeten ben, mooier als nooit tevoren: 

Een blijver is hier ook de mooie Allium christophii:

En tot slot een doorkijkje met op het rechterdeel van de foto de schitterende overhangende bloeiaren van de hoge Carex pendula: geliefd en verfoeid onder de tuinierders: 

Verfoeid vanwege de onbescheiden uitzaai. De jonge planten zijn overigens heel gemakkelijk uit te trekken en op een uitgekiende plek is een volgroeide plant een decoratief element.

Terwijl ik dit schrijf valt er een flinke onweersbui met kletterende regen: de tuin juicht en ik ook.

Mijn eerste gang is straks naar de regenmeter!

Grappige zomerbloeiende alliums.

De drie alliums die op dit moment in de tuin bloeien zijn zonder meer grappig.

De bovenste foto toont een gekweekte selectie uit het inheemse slangenlook (dat zeldzaam is en op de rode lijst staat) nl. de Allium scorodoprasum ‘Art’. Zie ook hieronder:

De een aantal jaren geleden aangeschafte bolletjes doen het helaas matig, vermoedelijk willen ze een wat meer kalkhoudende grond.

Wel heel goed op onze wat zuurdere grond doet de esculaapui het, de Allium sativum var. Ophioscorodon. Deze komt elk jaar weer terug en heeft hele groepjes gevormd. De grappige “snavels” staan naar dezelfde kant gericht, ze kunnen hier goed tegen de droogte.

Een erg leuke zomerallium is het trommelstokje, de Allium sphaerocephalon kogel of kalklook.

De laatste benaming is meteen de reden, dat deze soort het hier ook niet goed doet.

Als ik ze in de catalogus weer tegenkom, zie ik voor mijn geestesoog een heel zomers veldje vol van die mooie rode trommelstokjes en dan schaf ik ze tóch weer eens aan.

Teleurstellend, slechts twee exemplaren doen het in de wat meer van voeding voorziene plantenbak voor ons raam:

De meest komische allium blijft voor mij de Allium “Hair”, een gekweekte selectie uit de inheemse kraailook. Het kraailook is vrij algemeen.

De “Hair” heeft het hier in de tuin vrij lang uitgehouden, maar is toch verdwenen. Ik ga in de herfst weer wat bolletjes bestellen, deze allium maakt me vrolijk met zijn punkkapsel:

Dit alliumverhaal sluit ik af met de uitgebloeide resten van de mooie Allium christophii.

Een jaren lang terugkerende prachtige, in juni bloeiende Allium, die daarna nog lang de aandacht trekt:

Bloesem en groene weelde van begin juni.

Het gebladerte is nog jong, groen en meest onaangetast, de bloesemrijkdom maximaal: dat is de weelde van begin juni. De vogels zijn actief en druk: ze moeten wel want ze hebben jongen te verzorgen.
Kikkers springen weg als ze je voelen naderen. Het insectenleven is op gang gekomen, bijtjes, hommels, zweefvliegen en zowaar een enkele Europese hornaar.

Als ik in de tuin ga zitten met een boek, schiet het niet op met het lezen, ik zie teveel moois en spannende dingen om me heen.

Ik neem jullie mee met een virtueel wandelingetje door de tuin.

Vanuit de toegangspoort een aantal van de prachtige Allium christophii (zie ook eerste foto):

Verder lopend stuiten we op de zeer royaal bloeiende klimhortensia, de bloemen geven een zachte, zoete geur af:

We kijken even naar links, waar de jonge bosaanplant achter de vijver nog maar nauwelijks zichtbaar is en waar de klimmers al goed aangeslagen zijn en de schermen gaan veroveren:

Detail van de gele lis:

Op het kruispunt van de paden aangekomen botsen we tegen het bessenbosje, dat na de veranderingen in de tuin veel meer zon krijgt. De zwarte bessenplanten hebben in maart wat van het kappen geleden, ze moeten zich wat herstellen.
Linksvoor een glimp van het heuvelbed (volgens de principes van de Hügelkultur):

Op de volgende foto is het heuvelbed iets beter te zien. Achteraan een deel van het scherm en wat nieuwe bosaanplant.

Het heuvelbed is niet onaardig begroeid na een jaar. Ik  zal er nog eens een post aan wijden.
Erachter de overgebleven rode esdoorn, die jaren lang verstopt stond tussen de coniferen: nu krijgt hij de kans zijn schoonheid te etaleren:

We draaien ons om en gaan met de rug naar het heuvelbed staan en lopen het linkerpaadje in:

De bekervarens en de wijfjesvarens zijn nu op zijn mooist. En de geraniums ertussenin bloeien dit jaar wel bijzonder rijk:

Het terugkijken vanaf deze plek geeft toch wel weer een bosachtige aanblik, waar ik zo van hou:

Eenvoudige combinatie van alliums, veldbies en geranium.

Soms vormt zich in je tuin een mooie combinatie, die je niet helemaal bedacht hebt, maar die wonderwel goed uitpakt.

Begin juni komen een aantal alliums (sieruien) in bloei. Daarbij moet je vooruit denken, want alliums plant je in het najaar, nadat je ze eerst in een fysieke- of onlinegids hebt uitgezocht; en dat is op zich al een feest.

De hogere alliums op de foto zijn sterke alliums: Allium "purple sensation", die ook lichte schaduw verdragen. 

Allium "purple sensation"

 De wat lagere (50cm) zijn de Allium Christophii, een mooie soort, die redelijk goed terugkomt en wat meer zon vraagt.

Allium Christophii

Het "gras" is de veldbies Luzula nivea. Groeit gemakkelijk, bloeit een aantal weken in juni, verkleurt daarna naar okerbruin en blijft daardoor lang aantrekkelijk. In de winter blijft hij bovendien groen en hij groeit gemakkelijk, zelfs in de schaduw. Woekert niet. en zaait zich bescheiden uit. Ik heb een aantal van deze planten in de tuin.

Luzula nivea

Luzula nivea met schijnpapaver

Samen met het groepje alliums en de zich daardoorheen wevende tuingeraniums geeft het een aantrekkelijke combinatie. Ik heb hier gekozen voor een geranium met wat roze, maar daarin kun je je eigen keuze maken, er zijn zoveel soorten aantrekkelijke geraniumsoorten.

Geranium versicolor

Vier mooie sieruien.

Even een rondje langs vier mooie Alliums, die op het moment in de tuin bloeien.

De koningin onder de alliums is wat mij betreft de Allium christophii hierboven, ook wel sterrenlook genoemd. Een onwaarschijnlijk mooie en grote allium, haast metaalachtig lichtpaars van kleur. Ik had veel meer van deze soort, maar in één stuk van de tuin zijn ze volledig verdwenen. Het hieronder gefotografeerde groepje bloeit voor het tweede jaar. 

Allium christophii

Ik sta niet in voor het jaar erna. Ik heb besloten deze bollen gewoon jaarlijks aan te schaffen. Ze zijn te mooi om weg te laten. De uitgebloeide bloemschermen blijven nog lang aantrekkelijk. 

Meest uitgebloeid zijn nu de Nectaroscordum siculum subsp. bulgaricum ofwel bulgaarse sierui. Een mooie sierui, waarvan de uitgebloeide klokjesachtige bloemen zich als torentjes strekken waardoor ze nog lang leuk ogen. 

 

Nectaroscordum siculum subsp. bulgaricum

Ik schreef hier meer over deze sierui. De soort trekt bijen en hommels aan en zaait zich hier op de wat zuurdere grond goed uit.

Dat uitzaaien doet ook de grappige punker onder de sieruien Allium vineale hair, die ik ook eerder beschreef. Deze zaait zich ook uit, waarbij opvalt dat hij zich richting zon beweegt. Verreweg de meeste Alliums zijn zonaanbidders. 

Allium vineale hair

En tot slot laat ik het puinlook, de Allium karataviense, zien, een mooie, lage allium, die zelfs in het grind groeit. Eerdere exemplaren liepen langzaam terug. Deze bollen, die ik vorig jaar als overblijvertjes met korting in een gewoon tuincentrum kocht, doen het onwaarschijnlijk goed. Hopelijk zijn het blijvers.

Allium karataviense

Alliumsoorten zijn nog bij veel tuinliefhebbers onbekend. Ten onrechte, het zijn prachtige planten, waarvan je de bollen in het najaar planten moet. Ik zou ze niet meer willen missen.

Sterrenlook.

Als kerstster hier de restanten van het sterrenlook (allium christophii) zoals ik deze vanmorgen aantrof na wat nachtelijke sneeuwbuitjes. Nieuwe sneeuw vóór de Kerst wordt hier trouwens niet meer verwacht.
Goede Kerstdagen!