Planten zijn minder statisch aan één
plek gebonden dan we wel denken. Uiteraard kunnen ze via
zaadverspreiding hun nakomelingen een geschikter plekje laten
opzoeken, maar ook een door ons geplant exemplaar kan nog wel
enigszins uit de voeten.
Heel verbaasd was ik ooit toen een door
mij geplante rhododendron, die zijn plek net iets te schaduwrijk
vond, een uitloper maakte iets meer naar de zonkant toe. Hierdoor
ontstond een nieuwe plant, die beter bloeide.
Planten kunnen op deze manier dus
"lopen", ze maken worteluitlopers. Ze breiden zich hierdoor
niet alleen uit, maar ze zoeken ook naar een meer geschikte plek.
Een voorbeeld van een stevige loper is
het bovenstaande heel gewone grasje, dat wij als onkruid wegwieden. Ik kon
hem nog niet determineren, hij loopt niet bescheiden één
richting op, maar hij maakt uitlopers alle kanten op. Dat vind de
tuinierder niet zo fijn.
Het onderstaande grasje, dat ik
dagelijks in mijn aquarium zie, maakt zijn uitlopers op een meer
bescheiden manier, en je kunt hieronder goed zien hoe dat gaat.
Als
zulke plantjes goed beworteld zijn, kunnen ze ook zonder de
"navelstreng" van de moederplant functioneren. Je kunt ze
dan daarvan lossnijden. Maar dat hoeft uiteraard niet.
Er zijn ook grasjes, die niet "lopen",
dat zijn polvormende grassen. Een voorbeeld is het blauwe
schapengrasje hieronder. De nieuwe plantjes vormen zich tegen elkaar
aan.
Vooral wanneer we bamboe's (ook een
grassoort) in onze tuin gaan planten, moeten we hierop letten. Een
krachtige, lopende bamboe kan je nog veel narigheid bezorgen. Lees
hierover deze blog van de Fruitberg, die schrijft over de manier
waardoor je deze bamboe binnen de perken kan houden.
Fargesia-soorten zijn trouwens niet
woekerende, polvormende bamboe's.
