 |
| hondstand |
Ongeveer midden in de vorige week
keerde het tij: je rook, je voelde en je hoorde dat de winter voorbij
was. De voortdurende nachtvorsten, de maximumtemperatuur omstreeks 5
graden: voorbij.
Nu kan het nog wel kil aanvoelen, er
kan nog wel eens een nacht met vorst komen: maakt niet uit.
Ik vond het wel opmerkelijk om dat zo
mee te maken. In de winter ruik je niet zo veel, je wilt mutsen op
en handschoenen aan en de vogels houden zich stil
Ineens rook het buiten ietsje zoeter,
het rook naar regen en grond. Je wilde je huid weer blootstellen aan
de buitenlucht en je hoorde al dat gepiep, gemurmel en gefluit van de
vogels die inmiddels hier hun laatste bijvoeding gehad hebben.
Heerlijk!
 |
| hondstand, nog in knop |
De snelle ontwikkeling van de hondstand
was spectaculair, van alleen het gespikkelde blad, via de mooie
knoppen naar de bloemen (zie hierboven). Deze hondstand ( Erythronium dens-canis)
wordt zo genoemd omdat de bolletjes, die je in het najaar al moet
planten, op de tand van een hond lijken.
Ze kunnen vast in de grond blijven en
houden van wat vochtige en lichtzure grond. Ze breiden zich dan ook
gestadig uit. Ik vind ze heel apart. De roze soort doet het hier heel
goed, een mooie witte, die op een cyclaampje lijkt, doet het minder.
Een heel mooi en subtiel
voorjaarsbolletje is ook het sterhyacintje Scilla siberica. Het
prachtige blauw, vooral als je een groepje hebt, met niets te
vergelijken.
Tenslotte nog hieronder het buitengewoon
charmante botanische tulpje Tulipa turkestanica, dat hier helaas wat
terugloopt, in vergelijking met vorige jaren.
We gaan een mooie tijd tegemoet in de
tuin, dagelijks zien we bekende plantjes uit de grond schieten. De
knoppen zwellen en de vroegste bloeiers gaan al pronken.
