10 en 11 maart: heel even wondermooie sneeuw.

In zuid-oost Friesland hadden we afgelopen vrijdag 10 maart voor het eerst de hele dag sneeuwval.

Tegen de avond bleef het liggen en toen ik de volgende ochtend naar buiten keek, zag ik een prachtige, ongerepte, witte wereld.

Die echte mooie sneeuw: dikke droog gevroren plaksneeuw op bomen, struiken en overal.

Het zou al snel gaan dooien, geen tijd te verliezen: vóór achten al met de jas over de nachtkleding en de camera naar buiten.

De zon raakte de toppen van de bomen al, de lucht was teerblauw: het was jaren geleden, dat ik zulke mooie tuinfoto’s kon maken.

Tegen negen uur begon het al te dooien en gedurende de dag verdween het witte goedje snel.

Een dag later waren nog maar een paar witte plekken te zien.

Uiteraard kan de blog het niet zonder deze maartse winterfoto’s stellen, zulke sneeuw zal zeldzaam worden.

De temperatuur was twee dagen later 13 graden overdag! Eén dagje maar, met storm.

Nu rest slechts het diepe verlangen naar het voorjaar.

Een echte winterweek: 7 – 14 februari 2021.

 Een week, beginnend met een sneeuwstorm, die sneeuwduinen vormde.

Nachttemperaturen lager dan -10 graden, dagtemperaturen soms iets boven 0 graden.

Eindelijk weer échte winter.

De warmste kleren uit de kast gehaald, mutsen, handschoenen, slipvrije laarsen: dat was lang geleden!

Een auto die niet wilde starten: buitengewoon lastig én maar kleumen, gered worden door een buurman die de accu weer deed leven.

Sneeuwruimen ging niet met de bezem. De echte sneeuwschuiver moest uit de krochten van de schuur te voorschijn worden getoverd. Wat een spierpijn leverde het werken met dat ding op.

En die ijskoude handen, het verstijfde lijf: wat deed dat er lang over om weer warm te worden.

Word ik soms oud?

Maar dat prachtige witte landschap, die hoge bergen sneeuw langs de wegen.

Het geknerp onder je laarzen, als je door de sneeuw loopt: wat heb ik dat geluid lang niet gehoord!

De vele vogelsporen en de poezenvoetjes, die aangeven, waar de dieren door de tuin scharrelen: 

Die poes en die merel hebben hier zeker niet tegelijk gelopen. Zie je dat de vogel hipt en met twee pootjes tegelijk op de grond komt, en dat de staartpunten aan beide zijden een lijntje vormen?

De boompjes in pot (bonsai's en pre-bonsai's) staan bij elkaar ingegraven in een "zandbak". Gelukkig heeft de sneeuw gezorgd voor een goede isolerende laag, ik hoop dat ze de strenge vorst goed hebben doorstaan:

Dit seizoen gebruik ik twee wat grotere silo's voor een vogelzadenmix. Als de ene leeg is vervang ik hem weer door een volle, dat gebeurt één maal per dag. Midden op de middag heeft mijn mussenkolonie het zaad al weer op, ze wijken dan uit naar vetbolletjes en vetblokken. Ze hebben nog nooit zo veel zaad gegeten als de afgelopen week.

De foto's zijn niet zo scherp, maar ik was erg blij met het spotten van het boomklevertje en het roodborstje:

Morgen gaat het weer dooien, de sneeuwbergen zullen nog wel een aantal dagen nodig hebben om weg te smelten.

Maar die winterervaring, die oude herinneringen oproept, neemt niemand ons meer af.

Sneeuw geeft een heel ander zicht op je tuin.

Sneeuw toont heel duidelijk de structuren in je tuin. Bovendien geven besneeuwde planten en de resten ervan zoals oude zaaddozen, uitgebloeide stengels e.d. een prachtig contrastrijk lijnenspel.

Omdat we niet weten of we dit jaar nog zo’n mooi laagje (hier zo’n 4 tot 5 cm) zullen krijgen, liep ik gisteren met het fototoestel weer een rondje door de tuin.

Ook voor mijn boompjes in pot is zo’n sneeuwdek bij vorst een mooie isolatie:

Overzicht lage westkant met op de voorgrond de bloeiende Viburnum bodnantense:

De sporen van poezenpassanten, ik kan nu goed zien welke route ze lopen:

De zo door mijn gewaardeerde wilde stukjes aan het einde van de tuin:

De dikke lianen van de wilde clematis ( Clematis vitalba):

De mooie zaaddozen van de grote kaardebol:

En tenslotte de enige plant, die ik vóór de vorstinval heb ingepakt: het eeuwig moes, de koolsoort die naar mijn ervaring slecht tegen lage temperaturen en gure wind kan. Ik ben in vorige winters al goed gewortelde, sterke exemplaren verloren.

Morgen valt de dooi al weer in, nu vriest het nog een paar graden en er valt wat lichte sneeuw.

Ik ben erg benieuwd hoe de winter verder zal verlopen.

Sneeuw in de tuin: een andere wereld.

Er is hier in zuid-oost Friesland gisteren en eergisteren op de code oranje-rode dagen weliswaar lang niet zoveel sneeuw gevallen als op andere plekken in Nederland en België. Het ging maar om een drie tot vijf cm dikke laag plaksneeuw, die vooral gisterenochtend een schitterende bedekking vormde op de planten in de tuin.

Je komt haast in een andere wereld terecht.

Jammer genoeg was het mooie er vrij snel vanaf, natte sneeuw en dooi zorgt vanaf vanmorgen voor een glibbergladde kledderboel. Op de stenen trappen in onze tuin is de passage nog niet echt veilig.

Maar ik kan niet nalaten een aantal foto’s van gisterenmorgen op de blog te zetten.

Zo vaak zien we dergelijk winterse beelden nu ook niet meer in deze tijd van opwarming van de aarde.

Hieronder het lijnenspel van een aantal ingegraven (pre)bonsai's:

En hieronder het bewijs van het passeren van nachtelijke bezoekers:

Overigens vind ik zulke dagen het best door te komen in de slipvrije binnenshuisvertrekken met uitzicht naar buiten.

Het was zowel met de auto, als met de fiets als met de benen nu niet bepaald gemakkelijk om breukvrij weer thuis te komen.

Dus toch maar liever schone wegen rondom.

Sneeuwlaagje op 26 april.

Toen ik vanmorgen de gordijnen opentrok, geloofde ik mijn ogen niet: er lag een pak sneeuw van zo'n anderhalve cm. Weliswaar was het geheel al aan het smelten, maar ik kon tegen 9 uur toch nog een stel foto's maken.

Het is op deze dagen kouder dan tijdens Kerst 2015. Niet alleen het zaai- en plantgoed, ook ikzelf raak enigszins ontregeld.

De clusianatulpjes, waarover ik in de vorige blogpost berichtte, stonden er wel mooi bij in de sneeuw:

En mijn sleutelgattuintje ook. Zien jullie de plastic "cloches", die nog over mijn jonge palmkoolplantjes staan? De Engelsen hebben prachtige exemplaren van glas: een soort minikasjes, die je in het koude voorjaar ter bescherming over gevoelige planten heen kunt zetten.

Ik loop deze dagen 's morgens en 's avonds heen en weer om met deze dingen 's nachts vier jonge palmkooltjes tegen de nachtvorst te beschermen.

Rond de vijver staan de dotters royaal te bloeien, het is niet erg normaal dat deze bloemen sneeuw op hun blaadjes voelen:

Tja, de winter leek wel voorjaar en het voorjaar lijkt wel winter.

Bepaalde (moestuin)planten zullen nog wel driemaal nadenken voor ze gaan ontkiemen of doorgroeien ;-)

's Winters moet het toch wel sneeuwen.

De psyche van de meeste mensen in ons gematigde zeeklimaat is toch wel ingesteld op een winter, waarin je wél even wilt voelen dat het winter is.

We raken toch wel een beetje van slag, als het dan nét voorjaar lijkt te zijn. Dat hoort niet. Eerst kou, en dan als beloning langzaam naar de warmte toe.

Nu vind ik kou en gladheid door de jaren heen steeds minder aangenaam, maar ik merk, dat ik blij ben dat het hier in het noorden toch even flink wintert. Het hoort gewoon zo.

Sneeuw, licht vriezend weer en zonneschijn is ook buitengewoon fotogeniek. Daarom kon ik het niet laten om gisteren de tuin door te wandelen tot mijn handen het knopje van het fototoestel niet meer konden vinden.

En ik begrijp ook best dat men in deze streken, waar het niet sneeuwen wil en nauwelijks vriest, toch stiekem wat jaloers is op de meer winters toebedeelde delen van onze landjes.

Toch, als het wat langer gaat duren, de luchten grijs zijn, de sneeuw rommelig en de kou venijnig, dan verlang je naar voorjaar en zomer.

Wat is de mens toch een vreemd wezen, het verlangen gaat altijd uit naar datgene, wat op dit moment niet aanwezig is.

Sneeuw en dansende stroomkabels.

Na de bijzonder hoge decembertemperaturen was de verwachting, dat er nog wat winter zou komen, wel minimaal geworden.

"De warmste december ooit"; zo sprak de pers. Ja, ja ... dat is een vreemde uitspraak. Men bedoelt natuurlijk: sinds het begin van de metingen, in Nederland zo'n 300 jaar geleden.

We dachten zo ongeveer, dat we vorig jaar wel de laatste sneeuw zouden hebben gezien.

Maar nee hoor, sinds zondag is hier in het noorden van Nederland de winter even ingevallen. Vanmorgen lag hier in zuid-oost Friesland een klein sneeuwtapijtje en gedurende enkele uren viel er nog een laagje bij, terwijl de temperatuur nauwelijks boven 0 graden uitkwam.

En we maakten gisterenavond een vreemd verschijnsel mee. Regelmatig viel de stroom een fractie van een seconde uit, waardoor we aanvankelijk dachten dat een lamp het zou begeven. Het verschijnsel trad echter bij alle lampen op...

De verklaring was wel heel bizar: er er vormde zich ijzel op de hoogspanningskabels in het noorden van het land. Door de harde wind gingen deze dansen, waardoor kleine kortsluitinkjes ontstonden, die de stroomvoorziening steeds even deed stagneren.

Dansende hoogspanningskabels: het kan niet gekker.... Koning Winter raakt ons landje even aan en de stroomkabels gaan dansen.

Maar vanmorgen moest ik natuurlijk het kennelijk steeds zeldzamer wordende verschijnsel "sneeuw" in de tuin even vastleggen.