Hop in de tuin: bezint eer ge begint!

 

Het lijkt zo leuk: een hopplant (Humulus lupulus) in je tuin. Maar dan een vrouwelijk exemplaar met massa’s mooie hopbellen aan het einde van de zomer.

Om écht een vrouwelijke plant te verkrijgen, is het verstandig deze aan te schaffen bij een goede kweker / tuincentrum. Anders loop je het risico, zoals mij overkwam, een mannetjesplant te krijgen, die slechts massa’s hele kleine bloempjes produceert ( zie foto hierboven bovenop de Japanse esdoorn)).

Maar de hoofdreden om je aankoop nog eens goed te overwegen is de ongelooflijke groeikracht van de hop, die ik volkomen onderschat heb.

Ik heb de hop nu zo’n vijf jaar in de tuin staan. De eerste jaren was er sprake van een bescheiden groei. Leuk, dacht ik, om de plant op nóg een aantal plaatsen aan de rand van de tuin lekker omhoog te laten klimmen. Tegen de nieuwe schermen bij voorbeeld.

Ook droge jaren 2018, 2019 en 2020 zorgden voor bescheiden groei. Maar het nattere 2021 zorgde voor een explosieve uitbraak, waar ik in deze blogpost over schreef.

De hop bleek in staat metershoge bomen en struiken in te pakken en dat was toch niet de bedoeling. 

Dit voorjaar hebben we grote knoedels oude stengels voorzichtig uit de Japanse esdoorn en de Rhododendron verwijderd.

Ik besloot op alle plekken, waar ik de hop geplant had, deze uit te spitten. Ja, ja: ik trof meterslange, duimdikke wortelstokken met talloze (beginnende) uitlopers aan, die zich ook nog eens royaal een weg hadden gebaand naar ontoegankelijke plaatsen onder de begroeiing. 

Waar het kon, spitte en trok ik deze eruit.

De enige manier om de plant vanaf nu in toom te houden, is, om en paar keer per week alle zichtbare uitlopers consequent uit te trekken, om zo de wortelstokken uit te putten. Een uitloper van een week kan in deze tijd al een hoogte van 1,5 meter hebben bereikt.

Conclusie: de hop, vrouwelijk of mannelijk, is ongeschikt voor een tuin. Het zijn lianen voor een bos. Of – de vrouwelijke planten met de hopbellen – voor een hopkwekerij.

Bezint, eer ge begint!

Mijn hop gaat “hop” de boom in.

 De hopplanten doen het dit jaar wel erg goed, té goed eigenlijk.

Ze hebben een deel van onze mooie, hoge Japanse esdoorn ingepakt.

Ook de grote rododendron heeft een hop-hoed gekregen.

“Dat zou ik zo niet willen hebben”: zegt mijn echtgenoot.

Daar zit wat in.

De hop sterft in de winter bovengronds volledig af, en volgend voorjaar zal ik de jonge scheuten al vroeg een halt toeroepen. Of zelfs opeten: de allerprilste uitlopers schijnen qua smaak op asperges te lijken. Je moet er haast bij blijven staan, want ze groeien razendsnel metershoog.

Vanaf de eerste etage gezien:

De laatste drie jaar hebben ze zich vanwege de droogte aardig ingehouden, maar dit jaar zijn ze mij dus volledig ontkomen.

Jammer genoeg zijn het mannelijke hopplanten, die met een wolk van fijne witte bloempjes bloeien, maar geen vruchten (de hopbellen) vormen zoals de vrouwelijke plant.

Het heeft nu geen zin om aan de sterke, bebladerde stengels te trekken, je zou zo maar de boom kunnen schaden. 

De dode resten van de hop zullen in de winter geleidelijk door de wind uit de boom worden geblazen. Het blad raakt nu al al wat vermoeid: 

Toen ik de afgelopen dagen in mijn tuinstoel naar de ingepakte esdoorn zat te staren, vond ik het ook wel wat hebben: de boom krijgt een haast sculpturaal karakter: 

Kunstenaar Christo (1935 – 2020) pakte dan destijds beroemde gebouwen in, de hop doet het met bomen.