Het
is nu overduidelijk welke planten in de tuin lijden onder
hittestress, na maanden geen of nauwelijks regenwater te hebben
gehad. Op sommige plaatsen is de toestand desolaat, op andere plekken
zijn er planten die er nog steeds fris bijstaan.
Planten
met hittestress laten in eerste instantie alleen het blad hangen,
wanneer ze pal in de zon staan, zoals de phloxen hieronder.
Dat
is normaal en een beschermingsmechanisme. Wanneer het blad in de
avond en nacht niet bijtrekt, ‘s morgens dus nog steeds hangt, dan
heeft de plant écht watertekort.
Je
kunt ervoor kiezen, hem dan eens per week (of toch vaker bij deze
intense hitte) flink water te geven. Dat is beter dan elke dag een
beetje, je wilt dat de plant diep wortelt en leert het water diep weg
te halen: zo kan hij het best tegen de droogte.
Ik
ga wel dagelijks met de sproeier langs mijn potplanten, die kunnen
immers niet diep wortelen.
Het
is geen doen een wat grotere tuin te besproeien, ik geef alleen water
aan planten, waarvan ik het verwelken niet kan aanzien, selectief
sproeibeleid dus.
Ik
vraag me wel af wat er met de planten gebeurt, die nu volledig
uitgedroogd raken. Dat zijn oppervlakkig wortelende planten, zoals
tuingeraniums, astilbes, herfstastertjes, heide enz.
Als
je deze nu niet meer zo nu en dan wat water geeft, verdroogt en
sterft dan het wortelgestel, zodat de plant ook ondergronds sterft?
Dat zou een groot verlies betekenen in onze tuinen.
Hier
voer ik toch wel een halfslachtig beleid. Om de drie dagen op een
paar plekjes een gieter water erover heen, de rest gaat er dan
misschien aan.
Het
meest triest ziet de fluweelhortensia ( Hydrangea aspera) eruit.
Ondanks om de paar dagen een flinke scheut water laat hij het blad
permanent hangen. Ik geef niet op, want als de wortels uitdrogen ben
ik hem kwijt:
Een
aantal planten lijken dit weer vol vreugde te begroeten. Zonder
watergiften tot nu toe juichen de pluimpapavers (Macleaya, zie vorige blog), de
kaardenbollen:
de
vlinderstruiken:
de
sterke Acanthus:
De
schitterende pollen Eupatoria (koninginnekruid, leverkruid), een
wilde plant, die miskend wordt in de tuin, omdat hij zou woekeren.
Hij zaait zich ook uit, maar dat trek ik weg, waar ik dat niet wil.
De
plant is sterk, bloeit fantastisch, trekt massa’s bijen, vlinders
en andere insecten aan.
Zelf vind ik de wilde soort met de zachte leverkleur mooier van kleur
dan de gecultiveerde witte, die eveneens veel insecten aantrekt:
De
Chinese Judasboom (Cercis chinensis "Avondale") handhaaft zich zeer goed zonder watergift, het
mooie blad blijft prachtig. Met het groepje esculaapui ( Allium
sativum ophioscorodum) ervoor, een kattenstaart erachter blijft het
een aanvaardbaar hoekje.
Moeilijker
krijgen de Veronicastrums het nu. Ze zijn zo mooi, met de fijne
torentjes, dat groepje krijgt ook zo nu en dan wat water.
Verbazing
voel ik altijd bij de droogteresistentie van de kattenstaart (Lythrum
salicaria), die toch bekend staat als een moerasplant. Hij zaait zich
hier uit op vrij droge plekjes en weerstaat de droogte heel redelijk.
Echt
mooi staat hij langs de rand van de vijver, waar hij al jaren steeds
meer uitdijt. Een pracht plant die een massa insecten aantrekt:
De
waterstand van die folievijver van zo’n 2 bij 3 meter ging een
aantal malen te sterk naar beneden. Ik heb vanaf het voorjaar drie
maal de waterslang een uurtje erin gelegd om flink bij te vullen. De
planten langs de rand van de vijver waren er dankbaar voor. Ik merkte
ook dat de laag eendenkroos op de waterspiegel de verdamping sterk
reduceerde.
Ieder,
die de zorg heeft voor buitenvegetatie, vraagt zich af hoe het verder
zal gaan deze zomer. De hitte bereikt de komende dagen een hoogtepunt, echte afkoeling en een einde aan de droogte is nog niet
in zicht. Mogelijk hier en daar een onweersbui.
We
wachten met spanning af wat de gevolgen zullen zijn op het planten-
en dierenleven van deze uitzonderlijke zomer.
Ook
wij mensen zullen een balans moeten zien te vinden tussen hittestress
en zonnevreugde ;-)
Ik
ben zelf ambivalent, want ik weet ook hoe ik naar zonnewarmte kan
verlangen tijdens een lange winter.
