dinsdag 6 oktober 2015

Begroeiing van dood hout in het bos.


Al een aantal decennia is het normaal om dood en afstervend hout in het bos te laten liggen en te laten verteren volgens de processen van de natuur. Dit stimuleert een grote diversiteit aan mossen, paddenstoelen en allerlei kleiner en groter dierenleven.


Tijdens onze vakantie wandelden we veel in de bossen noordelijk van Ootmarsum en daar heb ik extra gelet op de schoonheid van de begroeiing van het dode hout.


De beginnende herfst geeft het voordeel dat ook de paddenstoelen zijn verschenen.








woensdag 16 september 2015

De verborgen wildernis in mijn tuin (6).


Regelmatig wil ik delen van onze tuin laten zien, waarbij ik de beleving wil oproepen van een stukje wilde natuur. De vorige keer was het hoogzomer, nu loopt de zomer ten einde. De weelde is er nog, maar er zijn tekenen van verval zichtbaar. De uitgebloeide stengels en het verkommerend blad geven aan, wat dit jaar al weer geweest is.


Toch staat er nog veel in bloei, ik koester deze herfstbloeiers: herfstastertjes, laatbloeiende sanguisorba's, siergrassen:

Rondom de vijver zijn het de Persicaria's amplexicaulis die nog kleur geven:


Links van de vijver domineert de grote Hydrangea aspera, met de grote bloemschermen, die ook na de bloei mooi blijven:


En als ik dan vanachter de Metasequoia aan de westkant terugkijk naar het huis, dan stel ik tevreden vast, dat we in een echte wilde tuin wonen ;-)


De komende weken gaan we even extra inspiratie halen in een bosrijke omgeving.
De blog wordt even aan zichzelf overgelaten. 
Tot begin october.

( Bij het bekijken van de foto's is het goed om te weten dat een tuin op foto's altijd groter lijkt, dan hij is. De tuin is zo'n 600 m2 (inclusief huis ca. 900 m2), en ligt net binnen de bebouwing van het dorp.
De tuin is omgeven door bomen, waarvan de meesten op eigen terrein staan.)

donderdag 3 september 2015

Persicaria's als toppers van augustus/september.


Om een aantal variëteiten van de Persicaria kan ik gewoon niet heen als ik mijn favoriete plant van de maanden augustus / september moet kiezen. Het zijn sterke bladplanten, die met mooie verticale aren langdurig bloeien, met wat geluk tot diep in oktober.
De planten houden van een wat vochtige grond, ze verdragen dan heel wat zon. Ze gedijen ook in halfschaduw. De meeste soorten breiden zich op een rustige manier uit, en dat is alleen maar plezierig.
De plant heeft een natuurlijke uitstraling, domineert niet en laat zich goed combineren met siergrassen, scharnierbloem en laatbloeiende Sanguisorba-soorten.
De gewone rode vorm, de Persicaria amplexicaulis, wordt al jaren toegepast. Ze staan bij mij achter de vijver en bloeien van augustus tot de eerste nachtvorsten.

Persicaria amplexicaulis


Inmiddels zijn er veel variëteiten van de amplexicaulis gekweekt, roder, minder rood en zelfs lichtrose, erg mooi.  Zie allereerste foto: Persicaria amplexic. "Pink Mist" 120 cm hoog.
In detail: 

Persicaria amplexic. "Pink Mist"
Soms vermeldt de kweker dat een soort stevig is en nauwelijks uit elkaar valt ( bijv. de Persicaria ampl. "Fascination", die zalmroze is en 140 cm hoog).

Persicaria ampl. "Fascination"
Het is nú de tijd om bij een goede kweker te zoeken naar variëteiten, die in je tuin passen. Zo was ik vorig jaar bij de Hessenhof in Ede. 
Veel interessante soorten zijn gekweekt door de Belgische kweker Chris Ghyselen.
Er zijn ook een aantal Persicaria's die vooral opvallen door het mooie, bonte blad.
Zo heb ik de Persicaria microcephalia 'Silver Brown' aangeschaft. De bloei stelt niet veel voor: kleine, witte bloemetjes. Je neemt ze voor het blad.


Persicaria microc. 'Silver Brown' met bloempjes, rechts Houttuynia cordata
De eveneens mooie, bonte Persicaria virginiana hieronder wordt vrij snel een flinke plant, kniehoog. Het is een van de laatstbloeiende planten in de tuin: eind september, oktober verschijnen ijle, smalle, rode aren.

Persicaria virginiana
Schrik niet als je hoort, dat de planten tot de duizendknoopfamilie (Polygonaceae) behoren.
(Men heeft de laatste jaren trouwens flink in de naamgeving van dit geslacht geschoven, zie hier.
De sterk woekerende Japanse duizendknoop, ( Polygonum cuspidatum) die wel voor bloemschikkersdoeleinden werd gebruikt, moet je nooit in je tuin aanplanten!

Japanse duizendknoop, ( Polygonum cuspidatum)
Hij wordt gerekend tot de 100 meest invasieve soorten ter wereld.
Je krijgt deze plant gewoon nooit meer uit je tuin: men neemt nu proeven of een kudde varkens het spul kunnen wegvreten :-)
Hierboven de planten die ik eind april 2012 fotografeerde in een vakantiepark. Ik had te doen met de tuinman aldaar...

donderdag 27 augustus 2015

Hoe gaat het in de super-permacultuur-bakken?


En hoe gaat het inmiddels in mijn speciale, het bodemleven stimulerende, permacultuurbakken, die ik eind april volgens de principes van de Hügelkultur aanlegde? (zie hier)
Welnu.... in de bodem kan ik natuurlijk niet kijken, maar ik kan niet zeggen dat ik op dít moment een overdonderend plantaardig leven bóven de bodem aantref.


Wel een ander slijmerig goed gedijend leven. 


En dat ook nog op mijn eeuwig moes, een hele oude koolsoort, en mijn boerenkoolplantjes.
Het wordt dit jaar dus niets.
Aanvankelijk leek het best aardig te gaan. Zie allereerste foto en hieronder.


Aanvankelijk heb ik nog wel een paar keer milieuvriendelijke eco-slakkenkorreltjes om de planten neergelegd. Maar eigenlijk wil ik dat niet, dus ik ben ermee gestopt.
De planten zouden in mijn super-permacultuurbakken zó sterk moeten worden dat de slakken voorbij zouden trekken op zoek naar een malser hapje. Genoeg te eten in onze tuin, zou je zeggen. 

zie je de boosdoener zitten?

Tja, de naaktslak heeft het deze keer alweer van mij gewonnen. De kool is van de slak.

Maar mijn super-permacultuur / Hügelkultur geinspireerde bakken moet zich natuurlijk nog even "zetten". Dat gaat niet in een paar maanden.
Mij past dus geduld.
De komende jaren: dán zul je eens wat zien.....

vrijdag 21 augustus 2015

Voorkeurskleuren in de tuin.


Aan het eind van augustus valt het me op dat planten, die bloeien in paarsrode tinten, overheersen in onze tuin. Er zijn accenten in lichtroze en wit en zo nu en dan een spikkeltje geel.
Dat heb ik natuurlijk zelf op mijn geweten, samen met de natuur, die de kattenstaart, de astilbes en de schildpadbloemen een flink handje helpen.
Kennelijk ren ik, als ik kwekerijen bezoek, sneller naar de paarsachtigen, de lichtroze en de witte bloemen.
Het moet natuurlijk niet saai worden in de tuin, zodat iets roods ( Persicaria amplexicaulis) en wat geels (St. Janskruid) en wat nabloeiende oranjegele schijnpapavertjes de harmonie wat ontregelen. Dat is zeer wenselijk.
Als vuistregel kun je hanteren, dat je met een kleuraccent in een complementaire kleur meestal wel goed zit ( geel is complementair met paars, blauw met oranje, rood met groen). Het is, dat ik dat rationeel weet, vanuit de schilderkunst, maar ik werk in de tuin toch voornamelijk intuïtief, terwijl ik me graag laat verrassen door grapjes van moeder natuur zelf.

kattenstaart, paarse astilbe en rechts de chelone
De schildpadbloem (Chelone obliqua) - zie hierboven - is hier net in bloei gekomen. Hoewel de plant zich best wel flink kan uitbreiden, blijft het een prachtige plant met heel aparte bloemen. Groot voordeel is, dat de plant nooit instort door stevige buien of wind. En, zo hebben we allemaal de laatste weken wel ervaren, dat is van een niet te onderschatten belang!
Het mengen van kattenstaart met de zeer lichtrose Persicaria ( wat is dat toch een mooie plant) samen met wat lichte scharnierbloem (Physostegia) geeft hele natuurlijke effecten:

kattenstaart, persicaria en rechtsboven scharnierbloem

zaterdag 15 augustus 2015

Ook planten houden van een douche.


Net als wij mensen in het warme weer, houden planten van een lauwe douche. Een aantal van mijn favoriete kamerplanten hebben dan ook een lekkere douche gekregen.
Buiten moesten ze het met een natuurlijke douche doen: stevige (onweers)buien trokken de afgelopen dagen voorbij. Deze buien brachten de temperatuur een aantal graden naar omlaag, maar het bleef broeierig.
vedergras na de regen
We kunnen niet al te kritisch zijn naar wat ons aan zomerweer toevalt, je kunt dit geen slechte zomer noemen. Het is wel een zomer van uitschieters, een aantal dagen aan de koele kant en dan weer uitschieters boven de 25 graden.
Het lichaam kan zich daar toch wat moeilijk op instellen. Zelf verdraag ik temperaturen tot 20 graden goed, maar mijn echtgenoot spreekt dan van "absoluut geen zomerse waarden". Boven de 25 graden leeft hij helemaal op en ontplooit een verbazende activiteit.

nat Sint Janskruid
Ikzelf val dan stil en zoek de koelste kamer in huis op om daar energieloos wat rond te hangen.
Toch kun je in de winter verlangen naar zon, warmte en die heerlijke zomerse plantenweelde.

druppels op blad pluimpapaver
Dan ben ik vergeten dat mijn lichaam de stevige warmte niet aankan, dat de stilte wel eens ver te zoeken is door praten, lachen, te harde muziek in de late avonduren. Waardoor je naar een andere kamer moet verkassen om daar te kunnen slapen. Het hoort er bij, als je binnen de bebouwde kom van een stad of dorp woont.
Maar als het dan zo zinderend warm is, diepblauwe lucht, doodstil - wat hou ik van de stilte - en ik loop loom door onze tuin met steeds weer nieuw in bloei komende planten, met zoemende insecten, vlinders... ja, dan ben ik een gelukkig mens.

maandag 10 augustus 2015

Kattenstaart: een miskende tuinplant.


De inheemse kattenstaart (Lythrum salicaria) behoort absoluut tot mijn favoriete, zomerbloeiende tuinplanten. Het is een plant, die van nature aan de oevers van sloten, vaarten en plassen voorkomt.
In de tuin houdt hij van zonnige, vochtige plaatsen, maar hij gedijt merkwaardigerwijs ook op veel minder vochtige plekken in zon en halfschaduw.

uitgezaaide kattenstaarten op wat drogere plekken
In onze tuin is hij vanzelf opgekomen naast de vijver, heeft zich nadien ook uitgezaaid op andere, wat drogere plekken. De plant is als tuinplant ten onrechte miskend.

oudste kattenstaart naast de vijver
Het is een overblijvende plant, die in juni al begint te bloeien met donker roze/purperen bloemen en de bloei gaat door tot in september. Kattenstaart kan na jaren uitgroeien tot een meter brede plant met verscheidene tot 1,50 à 1,70 m omhooggaande "staarten", die royaal bezocht worden door vlinders, bijen enz.
Zo'n volgroeide, volwassen kattenstaart is een schitterend vormelement in je tuin.
Naast de vijver vormt hij hier met de Persicaria amplexicaulis een mooie combinatie.

samen met Persicaria amplexicaulis

wilde kattenstaart
Bij kwekers kun je een aantal kweekvormen met kleurvariaties vinden. De mooiste vond ik laatst: de Lythrum salicaria 'Blush' , een rijkbloeiende lichtroze variëteit.

Lythrum salicaria 'Blush'