Vakantie en verlangen naar je eigen tuin.

Je gaat twee weken met vakantie om te wandelen en te lezen en om er eens helemaal uit te zijn.

                                  Sallandse heuvelrug.

Leuk hoor: maar hoe moet het dan met mijn planten en mijn tuin?
Gelukkig is de buurvrouw bereid om de binnenplanten zo eens in de drie dagen water te geven, maar in het voorjaar heb ik ook het zaaigoed in de serre staan...
Daarom heb ik voor goed vochtvasthoudende grond gekozen (cocopeat), waardoor dat ook eens in de drie dagen kan.
En alle potplanten en boompjes in pot in de tuin? Die heb ik allemaal bij elkaar gezet onder het bereik van een sproeier die met behulp van een tijdschakelaar elke dag 5 minuten sproeit. Veel te lang trouwens, want het regent elke dag. Maar dat kan je van te voren niet weten.

 Dit systeem werkt al vijftien jaar feilloos, je moet de zaak wel tijdig "installeren" om te checken of het werkt zoals je het wilt.

En de poes? Die logeert in  het uitstekende poezenpension. Maar die zit zich natuurlijk de hele dag af te vragen waar zijn geliefde baasje en vrouwtje toch blijven...

En in de tuin vinden allerlei leuke ontwikkelingen plaats, die je mist.
De tuin is toch eigenlijk de mooiste plaats op aarde. Elke vierkante decimeter ken je, omdat je er dagelijks wel even naar kijkt.
Hoe zou het met de tuin gaan? Zijn de tomatenplantjes wel o.k.?

Eigenlijk wil ik weer naar huis... Tja....

Cypreswolfsmelk: leuk maar wel wat wild.

In een paar weken tijd hierboven de ontwikkeling van de cypreswolfsmelk (Euphorbia cyparissias 'fens ruby') een mooie, laagblijvende (25 - 30cm) wolfsmelk die met wolken fijne gele bloemetjes bloeit in mei - juni. Houdt van zon, kan tegen droogte, is lekker wild maar heeft neiging tot woekeren door middel van ondergrondse worteluitlopertjes. Zo nu en dan op de knieën om de kleine rode "cypresjes" uit te trekken daar waar je ze niet wilt.
Zoals alle euphorbia's geven de stengels bij kneuzing melksap af, dat irriterend kan zijn voor de huid. Bij het wieden dan toch maar liever een tuinhandschoen aandoen.
Op de foto's hierboven zie je ook dat de jonge plantjes - eerst paarsachtig rood, later worden ze groen - best in staat zijn door het mosdek heen te komen. Een beetje mos kan voor een beetje stevige plant toch geen belemmering vormen?

Dood doet leven: kalkskeletjes.

Het slakkenhuisje hierboven zal helemaal verpulveren en opgenomen worden in de grond, waar de kalk zal vrijkomen om de planten van dienst te zijn.
Vrijwel alle kalk die we voor land- en tuinbouw gebruiken is afkomstig van de kalkskeletjes van meestal zeediertjes, die zich gedurende miljoenen jaren in dikke lagen hebben opgestapeld op de bodem van de zee. Later zijn sommige zeeën drooggevallen en de bodems opgeheven door plooiing van de aardkorst. En wij winnen de kalk dan nu weer via afgravingen en gebruiken het als grondverbeteraar of als grondstof voor cement.
Kalk verbetert de structuur van de grond doordat het de ontwikkeling van bacteriën en schimmels stimuleert. En dat leidt er weer toe dat de organische stoffen in de aanwezige humus sneller worden omgezet in mineralen die de plant kan opnemen.
Bekalking maakt dus plantenvoeding vrij uit de grond.
Te veel en te vaak kalk geven verarmt de grond; mergelt de grond uit. Vandaar het gezegde: het maakt de vader rijk en de zoon arm.
In onze tuin gebruiken we kalk met mate. Alleen op zure grond (veen) en bij planten die van een extra handje kalk houden. Maerl is een fossiele zeealgenkalk die langzaam werkt: als je goed kijkt kan je soms de skeletjes in het spul onderscheiden.
Je kunt kalk geven eind januari / begin februari. Minstens een maand later kan je dan - zonodig - wat organische mest geven. De kalk moet dan opgelost zijn. Dat is dit jaar niet gelukt want het heeft nauwelijks geregend. Tja... dan maar naar bevind van zaken handelen.
En dit hele verhaal dus naar aanleiding van dat slakkenhuisje, dat hiermee model staat voor de kringloop van het leven.

Zich ontvouwend blad.

Zich ontvouwend, nieuw blad vind ik altijd weer heel mooi. Wat dat betreft is het nu elke dag genieten.
Bovenaan zien we de fluweelachtige bladeren van de Hortensia aspera, een spectaculaire, boomachtige hortensia die twee tot drie meter hoog kan worden en behoorlijk breed. Verdraagt schaduw en heeft paarsachtig, wit omkranste bloemen.
Daaronder de ontluikende naaldjes van de larix, de oude kegeltjes zijn ook nog te zien.
En als laatste het uit het kleverige knopomhulsel verschijnende blad van de gewone paardekastanje. Deze boom heeft het op veel plaatsen de laatste jaren moeilijk gehad door de bloedingsziekte, veroorzaakt door een bacterie. Veel kastanjes hebben het niet overleefd. Daarom ben ik erg behoedzaam met mijn beide kastanjes in pot omgegaan en ben ik blij dat ze weer mooi uitlopen.

Op het eerste gezicht 4: april.

Een aantal groenbloggers doen mee aan het project om aan het begin van de maand steeds een foto te plaatsen van hetzelfde gedeelte van hun tuin.
Als je bovenstaande foto's vergelijkt met maart valt in de eerste plaats op dat het op de grond groener wordt door opkomende bollensprieten, speenkruid enz.
Op de onderste foto krijgt middenlinks de boerenjasmijn al een groen waas: het voorjaar is aan het doorbreken.
Verder is op de meeste plaatsen nu het oude stengelmateriaal verknipt of opgeruimd en er is gesnoeid.
De tuin is duidelijk in afwachting van vele mooie groene gebeurtenissen!

De els: bomenkalender nr.4.

                                  De onderste foto is van wikipedia.

De vierde boom op de Keltische bomenkalender is de zwarte els - Alnus glutinosa - die hoort bij de periode 18 maart tot 14 april. De els is een boom die graag vlak bij het water staat, of zelfs met de wortels erin.
Hoewel wij een slootje aan de grens van de tuin hebben, staat er geen els. Iets verderop aan de rand van het dorp staat wél een groepje, en daar ben ik heen gelopen voor eerste twee foto's.
Het silhouet van de boom is best elegant en in de bladloze periode is hij niet al te moeilijk te herkennen vanwege de (vrouwelijke) elzenpropjes, die het hele jaar door aan de boom blijven zitten. Als in het voorjaar de mannelijke, hangende katjes verschijnen ( zie onderste foto), zitten de oude, bruine propjes er nog aan. Het jonge blad moet dan nog komen en de nieuwe, groene propjes zien we pas nóg later.
De eindknoppen zijn aan het eind van de winter wat paarsig, maar de laatste week is de boom hier aan het uitlopen.
Elzen kunnen massaal voorkomen in de zg. elzenbroekbossen. Een "broek" is een laaggelegen, drassige plaats. Een aardig verhaal hierover vond ik hier.
Als van elzen hout kapt, wordt het oranjerood op de zaagsnede.  Wanneer het hout dan onder water blijft, kan het eigenlijk niet rotten, waardoor het vroeger werd gebruikt als funderingspalen. Een deel van Amsterdam rust hierop.
Aardig om te weten is dat door symbiose met een schimmel in de wortels de boom stikstof uit de lucht kan binden, die wordt opgeslagen in een soort wortelknolletjes. Zo functioneren die knolletjes als een soort groenbemesting.
De Kelten en de Germanen zagen de els als een magische boom, die met dood en wedergeboorte in verband werd gebracht. Toepasselijk in de Paastijd.

Vroege tulipa, helmbloem en tweekleurige longkruidbloemetjes.

Een wandeling door de tuin levert nu zoveel moois op, dat je haast niet kunt kiezen wat op de foto mag.
Eén van de vroegste botanische tulpjes is wel de Tulipa turkestanica: laag, meerbloemig en heel charmant. Met dit veel te warme weer voor eind maart is de bloeiperiode slechts een aantal dagen. De zaaddozen zijn wat later ook heel aantrekkelijk.
De Corydalis solida of voorjaarshelmbloem of vogeltje-op-de-kruk is een dankbare vroege voorjaaarsbloeier voor wat zure, vochtige gronden waar hij zich goed uitzaait. Altijd weer een verrassing op welke plekken die nieuwe mooibladige polletjes verschijnen.
En dan het gevlekt longkruid (Pulmonaria officinalis) met de grijswitte vlekken op het blad. Dat is hier niet te zien, want ik wilde die verschillend gekleurde bloemetjes, zo kenmerkend voor deze plant, goed scherp in beeld hebben. Je kunt hier goed zien dat de jongste bloemetjes wat roodachtig starten en later verkleuren naar paarsachtig blauw.