Mist en vorst geeft een sprookjesachtige wereld.

Gisteren en vandaag zien we in grote delen van ons land dikke rijplagen, die veroorzaakt worden door bevroren mistdeeltjes, die neerslaan. De plantenwereld ziet eruit als betoverd.

Velen zijn op stap gegaan om dit vast te leggen.

Bij ons in de tuin was de rijplaag vandaag op sommige plekken wel twee keer zo dik als gisteren. Prachtig ook om te zien hoe die ijskristalletjes op de planten gevormd zijn: vele kleine naaldachtige structuren. Hieronder op de bessen van de klimop.

Laag bij de grond is veel moois te zien. De uitlopertjes waarmee de overblijvende lathyrus zich vasthoudt, zijn haast kunstwerkjes geworden:

Het oker van de afgestorven grassen combineert zo mooi met al die wittigheid:

En op het paadje zou ik haast op dit tweetal gaan staan:

De restanten van de wilde clematis (Clematis vitalba) vormen nu een witte wolk in de hoge prunussen.

Nog een foto, waarop de vorm van de ijskristallen goed te zien is:

En tot slot nog een beetje kleur: de altijd fotogenieke appeltjes van de Malus:

Droge en natte plantenbiotoopjes in huis.

Nu het buiten donker, koud, nat en winderig is geniet ik van de groene plantenweelde in potten en bakken binnenshuis.

Ik heb al eerder een aantal van mijn kleine plantenbiotoopjes getoond.

Vandaag laat ik jullie zien wat mijn uitzicht is vanuit de plek, waar ik mijn blogjes schrijf en waar ik de wereld mondjesmaat toelaat via de computer.

Op de tuin en mijn schilder-en tekenkamertje na, is dit de fijnste plek in huis, waar ik tot rust kom als ik mooie dingen op mijn grote scherm zit te bekijken.

De beide aquariums gedijen voortreffelijk. Zowel de planten als de dieren ( dwerggarnaaltjes) doen het heel goed. Ik heb geen algproblemen, ziektes of andere ellende.

Simpele bakken met niet al te veel licht, een eenvoudige sponsfilter op een luchtpompje en eens in de twee weken een derde deel van het water verversen, dagelijks de garnaaltjes voeren en dat is het in hoofdzaak.

Een bron van kijkgenoegen.

Garnaaltjes zijn groepsdieren, ze gedijen het best in een grote groep.

Een aquarium, waar alles merkwaardigerwijze minder wilde gedijen, heb ik een jaar geleden ingericht als plantenterrarium met wat orchideetjes, bromelia’s, wat tillandsia’s en een paar kruipertjes. Ook dit is een bron van genoegen.

Onderstaande woestijnbakjes staan aan de zuidkant van het huis. Minimaal water geven is hier het parool.

Op dit gebied is een wereld van inspiratie te vinden op internet. Google maar eens op: “mini terrarium” en “wabi kusa”; wat ze in Japan toch kunnen op het gebied van kleine biotoopjes.

Ik zou mijn hele huis er wel mee vol kunnen zetten.

Goede wensen.

Al mijn lezers wens ik goede kerstdagen toe en een voorspoedig en gezond 2017!

Voor wat kleur in de tuin moet je nu zoeken, maar mijn anderhalf jaar geleden aangeplante sierappel Malus “Evereste” zorgt voor een accentje rood / oranje. 

De appeltjes komen langzamerhand in de buikjes van onze merels terecht, en zo hoort het ook.

Géén prairietuin, maar…

Helaas heb ik geen ruimte én goede omstandigheden voor een prairietuin, maar aan de zonkant van het huis gedijen wel een aantal prairie-achtige planten: wat grassen en een mooie groep Euphorbia characias subsp. wulfenii.

Met een beetje slim fotograferen – zodat je de oprit, de auto, het huis en de straat niet ziet – lijkt het heel wat.

Vooral toen het vanmorgen vroor en de planten weer lichtberijpt waren.

Rijp in november.

Deze maand november zijn er al 12 vorstdagen gemeten in de Bilt. Dat betekent dat er, zeker hier in het noorden van het land, al heel wat koude dagen en vooral nachten zijn geweest.

De nacht van maandag 28 op dinsdag 29 november leverde matige vorst op. Gisterenochtend lag er bovendien een lichte, maar zeer fotogenieke rijplaag over de beplanting zodat een wandeling door de tuin een aantal mooie plaatjes opleverde.

Vooral grassen tonen hun  schoonheid, Hieronder het vedergras.  

Gedurende alle seizoenen heeft de cypreswolfsmelk iets te bieden. De gele herfstverkleuring is zeer aantrekkelijk:

Het is maar goed, dat ik de vorige maand mijn boompjes in pot ( bonsai's en potentiële bonsai's) voor een groot deel heb ingegraven:

Dicht bij de grond lijken de lage plantjes wel kunstwerkjes:

Er zijn aardige doorkijkjes, zowel wat lager:

Als wat hoger: de pluizen van de Clematis vitalba op de schutting:

Ik ben benieuwd wat de komende winter nog voor ons in petto heeft!

De verborgen wildernis in mijn tuin (7).

Regelmatig laat ik delen van onze tuin zien, waarbij ik de beleving wil oproepen van een stukje wilde natuur. De laatste keer was dat half september. Nu is de herfst haast ten einde.

Als alle blad gevallen is en de bovengrondse delen van de planten verdord, dan doet elke tuin, die niet angstvallig opgeruimd wordt, wild aan.

De betrekkelijke chaos, die je dan ziet, vind ik weldadig. Het hoort gewoon zo in dit seizoen, je voelt je een toeschouwer van een stukje natuur, als je nu naar de tuin kijkt.

De paden, de structuren van de tuin verdwijnen nagenoeg onder flinke lagen blad en afgevallen naalden. 

De storm, die op het moment ook hier in Zuid Oost Friesland aan het aantrekken is, zal wel weer een en ander wegvegen. Het meeste blijft liggen, beschermt als een natuurlijke deken de bodem, en wat daarin leeft. Het vergaat ter plaatse en levert ons de beste natuurlijke compost, zonder dat we er ook maar één vinger naar uit hoeven te steken.

Een zekere chaostolerantie is het enige, dat van ons gevraagd wordt.

Elke keer, als ik met mijn fototoestel de tuin in loop, ben ik weer onder de indruk van de werking van het licht. De grootste wildernis van plantendelen kan, mits goed door de zon belicht, een prachtig schouwspel bieden.

En dicht bij de grond kan een klein blaadje, door de zon beschenen, een wondermooi effect geven.

Komt dat wel goed?

Vandaag ben ik ongerust. Hoe moet dat nou met onze wereld? Komt dat wel goed?

Zijn het wel de besten, die boven komen drijven om ons te leiden? Werkt onze democratie wel goed?

Kunnen we ons toevertrouwen aan mensen met een persoonlijkheidsstoornis?

Hoe moet dat met de klimaatsverandering? En de conflicten in deze wereld?

Hoe zal het leven zijn voor onze kinderen en kleinkinderen?

Zoals zo velen was ik vanmorgen vroeg op.

Ik voelde de behoefte om verval in beeld te brengen.

Dit is een blog over onze tuin, over planten en natuur. Een tuin heb ik om me in terug te trekken, een rustige, veilige plek, waar ik schoonheid ervaar, maar ook verval. Het verval, dat bij de natuur hoort. Dat verval kan me wel eens enigszins bedrukken, maar dat is melancholie. Daar zit een zekere troost in. Ook ikzelf zal ooit weer opgenomen worden in de natuur.

In het bloggen trek ik mij dus ook eigenlijk ook terug op een rustige, veilige plek, weg van de buitenwereld.

Daarom laat ik de rest van het buiten- en binnengebeuren hierbij minimaal toe. Dat is een bewuste keuze.

Maar we zijn toch gehouden er het beste van te maken, met respect voor alle leven.

Het kost me vandaag moeite om de hoop vast te houden, dat het goed komt.

Ons enige houvast is hoop. Het is ook onze drijfveer om de dingen te doen, die we gehouden zijn om te doen. Elk naar zijn eigen kunnen.

“Il faut cultiver notre jardin” (Voltaire):

“We moeten onze tuin cultiveren”.

Het woord tuin kun je zeer ruim opvatten, zoals Voltaire ook bedoelde.