De kikkers zijn er weer!

Gelukkig: gisteren bij een getemperde zon de eerste kikkers in de vijver gezien. Vijf stuks, waarbij een tweetal in omhelzing. dat geeft goede hoop op nieuw jong kikkerleven na de winterslachting, die 12 exemplaren het leven kostte.
Wat aan deze kikkers opvalt is de grijze kleur. Het vorig jaar dacht ik dat het om de heikikker ging; het mannetje daarvan wordt blauwgrijs in de paartijd. Maar goed kijkend naar de kenmerken en wat nalezen op kikkersites, meen ik nu dat het hier toch gewoon gaat om de bruine kikker, waarvan het mannetje in de paartijd ook wat grijzig kan verkleuren.
Die liefdesgrepen zijn trouwens niet kinderachtig, meer wél dan niet wordt het vrouwtje mee naar de bodem getrokken, en daar blijft het stel zó lang zitten dat ik bang ben dat er ademnood ontstaat....

Scilla siberica, een bescheiden bolgewasje.

Onverwacht kwam ik in een veronachtzaamd hoekje naast het rommelhok bovenstaand bescheiden, maar zeer mooi, intens blauw bolgewasje tegen: scilla siberica.
Uiteraard ooit geplant, maar weer vergeten.
Dit zou ik wel een "troostrijk" bloemetje willen noemen.
Trouwens, kán de natuur troost bieden wanneer je een groot persoonlijk verlies hebt geleden?
Ik kan me nóg herinneren dat de geur en de aanblik van een bloeiende mahonia bij mijzelf een aantal jaren geleden wel die uitwerking had.
De herfst en de winter lijken mij moeilijke seizoenen. Het voorjaar confronteert je met nieuw leven, met zon en licht. Maar die overweldigende groei en bloei kan ook zo contrasteren met je verdriet, dat je de aanblik nauwelijks kunt verdragen.
Ik weet het gewoon niet.
Misschien is bescheiden schoonheid de beste balsem voor de ziel.

Kijken wat er opkomt.

Er ligt genoeg werk te wachten in de tuin, maar ik wil wel een enigszins behaaglijke temperatuur daarbij, dus loop ik gewoon nog maar wat te kijken.
Eén van de liefste bezigheden van de tuinliefhebber in het vroege voorjaar: kijken wat er opkomt. Feest van herkenning, maar ook confrontatie met het grote vergeten: wat wás dat toch ook weer... dat prille blaadjespaar op deze plek? En dan sla je je tuinschrift open en dan had je dat destijds natuurlijk niet opgeschreven...
Elke dag weer nieuwe ontdekkingen en het gáát me toch snel.
Van boven naar beneden: de eerste blaadjes van de vrouwenmantel, het prille bloemknopje van het speenkruid, het eerste lieveheersbeestje; die dappere luizenbestrijder. En het gevlekte blad van de hondstand.
Maar geleidelijk gaat het kijken steeds meer gepaard met het laten wapperen van de handjes!

(Stoffelijke) resten.

                                    Herfstanemoon: zaaddotje

                                     Schildpadbloem (chelone)

                                     Betonie ( stachys off)
                                     hieronder al het nieuwe blad

Nu komen dié dagen, waarop de tuin  je roept: onweerstaanbaar! Naar buiten: kijken en beginnen met het opruimen van de oude (bloei)stengels van het vorige jaar. Ze worden op de meeste plekken met de heggeschaar van boven naar beneden in stukjes van zo'n 10 cm afgeknipt zodat ze ter plaatse als een mooie strooisellaag kunnen verteren. En waar dat om esthetische of andere redenen niet gewenst is, worden de stengels heel afgevoerd naar de takkenrillen aan de uiteinden van de tuin.
Toch eerst nog even gekeken naar sommige zaadresten, die toch wel heel mooi de winter hebben doorstaan. Zoals de "wattenprop" met minuscule zaadjes van de herfstanemoon. Nog nooit gezien.
En de lege zaaddoosjes van de schildpadbloem (chelone), zo subtiel. Hetzelfde geldt voor de betonie (stachys officinalis).
Al deze plantaardige stoffelijke resten vallen straks op de aarde. 

Maar verdrietig was ik bij het aantreffen van de stoffelijk resten van zeven kikkers. Een sterfte zoals zoveel medevijverbezitters  ook al meemaakten. Sommigen zaten in hun karakteristieke zithouding dood te wezen op een lager riggeltje in het water... Ondanks het pompje, waarvan ik denk dat de capaciteit te klein was om een goed wakje open te houden. Volgend jaar beter.
Gelukkig zag ik wel een salamander in het water zwemmen.

Maar, het leven gaat door, van de betonie zijn de nieuwe bladeren al weer zichtbaar.

Op het eerste gezicht 3: maart.

In "Op het eerste gezicht" tonen een aantal groenbloggers iedere maand vanuit éénzelfde gezichtspunt een deel van hun tuin. Leuk om de verschillen te zien in de loop van de seizoenen. Vorige maand hadden we een ijzige, lichtbesneeuwde tuin. Als je vergelijkt met januari valt op dat de tuin er veel groener uitzag.
Na de twee weken strenge vorst is veel verdord, hoe moet het ooit de groene weelde van de zomer worden? Als het dan ook zoals de laatste dagen mistig en grijs is, is de aanblik toch triest.
Het enige dat opvalt zijn bloeiende sneeuwklokjes rechtsonder op de tweede foto, de meesten staan buiten het bereik van de opname of zijn hier nauwelijks te zien. Maar deze sneeuwklokjes en geleidelijk op steeds meer plaatsen verschijnende krokussen vormen nu wel de vreugde van de tuinier :-)
Op de tweede foto zie je dat ik al begonnen ben de oude stengels weg te knippen. Zo geleidelijk aan komt de hele tuin aan de beurt. Met de heggenschaar worden alle stengels van boven naar beneden in kleine stukjes geknipt. Dit blijft dan ter plaatse liggen en vormt een strooisellaag op de grond die geleidelijk zal vergaan.
Ik verheug me nu al op de komende weken, waarin steeds meer uit de grond gaat spruiten en we struiken en bomen weer uit de knop zien komen.

De es - Yggdrasil - bomenkalender nr.3.

                                      de wereldboom Yggdrasil

                                                    

                                         mijn kleine Yggdrasil

Volgens de Keltische bomenkalender is de gewone Es (Fraxinus excelsior) de boom van de maand (18 februari - 17 maart).
De es speelde als heilige boom al heel lang geleden een belangrijke rol in de mythen van de Kelten, Noordse volken, Germanen en Grieken.
De wereldboom, genaamd Yggdrasil, werd genoemd in het Noorse epos Edda. Het is een es met drie wortels die de onderwereld binnendringen en met takken die in alle windrichtingen naar de kosmos reiken.
Deze heilige levensboom verbindt onderwereld, wereld en bovenwereld met elkaar en staat symbool voor onsterfelijkheid en levenskracht. De Keltische druiden sneden magische tekens uit het essenhout.
De Vikingen gebruikten dit taaie, sterke en buigzame hout voor werktuigen, speren, bogen en boten. Vikingen werden daarom wel es-mensen genoemd. Wandelstokken worden nog steeds van essenhout gemaakt.
Hoewel er veel essenvariëteiten bestaan hebben we het hier over de gewone es, die in West- en Noord-Europa voorkomt; een boom met geveerd blad die wel 45 meter hoog kan worden. De boom behoort tot de olijffamilie.

Een 6 tot 7 meter hoge es staat in een uithoek van onze tuin en die van de buren, net op het buurterrein. De kroon krijg ik daar niet goed in beeld, maar de as-grijze stam - die pas op hogere leeftijd gegroefd raakt - wel (zie boven).
De boom is, wanneer hij kaal en bladloos is, goed te herkennen aan de matzwarte knoppen, die bovenaan te zien zijn op de detailfoto van de bonsai-achtige es.

Vanwege mijn al jarenlang bestaande neiging jonge boomzaailingen uit de tuin op te potten en verder voort te kweken als potentiële bonsai = potensai ;-)  heb ik ook een drietal essen. Bovenstaande met de drie wortels en de ten hemel reikende takken koester ik als mijn eigen kleine Yggdrasil...

Gezegd moet worden dat men de laatste jaren is gaan twijfelen of Yggdrasil wel een es was. In de oude geschriften is gesproken van "eeuwig groen".
Daarom meent men ook wel dat de groenblijvende taxus werd bedoeld.

Bronnen:
http://www.stemderbomen.nl/
http://www.bomengids.nl/soorten/Gewone_es__Fraxinus_excelsior__Common_ash.html

Dubbel sneeuwklokje en botanische krokussen.

                                  Galanthus uit de "double group"

                                      crocus zwanenburg bronze

                                          crocus fleisheri

Dit zijn de eerste bloeiende gewasjes in onze tuin. Eindelijk netjes boven de grond, meest niet verregend, versneeuwd of aangevreten: de eerste krokusjes en veel polletjes sneeuwklokjes.
Van deze sneeuwklokjespolletjes is er één met een dubbel binnenrokje. Dat is wel de mooiste. Ik onthoud goed waar hij staat en maak er elk jaar wel een foto van.
Er zijn zo'n 2000 cultivars van het sneeuwklokje (galanthus nivalis) , waaronder tientallen dubbele (galanthus double group). Er zijn mensen die er helemaal door gegrepen zijn: ze willen zo veel mogelijk cultivars in de tuin hebben (galanthomania). Er zijn zelfs sneeuwklokjesreizen naar Engeland, waar je tientallen euro's mag neerleggen voor je favoriet.
Maar mijn favoriet staat hier al te pronken.