Nat en kil.

                                                         koffiekleurige Heuchera

                                                             wit kaasjeskruid
       

                                                               vrouwenmantel

Omdat het maar al te vaak nat is in onze contreien: een stel natte foto's.

Het echte stabiele zomerweer wil maar niet komen, ook als je veertien dagen vooruit kijkt in de lange termijnverwachting.

Goed, dan maar nat en koel. Dat betekent héél veel blad, hoog opschietende stengels, overwoekerd rakende paden en vijvers.

Het betekent ook: minder zin om in de nattigheid te wieden, bij te snoeien en te reguleren. Maar ook minder noodzaak om de potplanten dagelijks te begieten.

Minder lekker zitten in de tuin om wat in het groen te staren. Wanneer was het, dat ik 's avonds bij het invallen van de schemering de vleermuizen langs zag scheren? Dat was een jaar geleden.

Zomer: máák er nog wat van! Augustus en september: het kan nog.

Intussen blijven we tóch – nat of niet nat – in de tuin rondlopen om te kijken wat voor moois er te zien is.

Reuzenscabiosa; zo mooi.

In de loop van de zomer van 2010 ontstond een grootbladerige plant vooraan bij het terras, goed op de zon, in de daar ter plaatse zanderige grond. Nu heb ik de gewoonte onbekende planten te handhaven tot ik weet wat het is. Dan kan ik altijd nog besluiten tot verplaatsen of verwijderen.

De plant vormde uit één centraal punt steeds meer bladeren en ik verwachtte in de zomer van 2011 de bloei en dan zou de plant zichzelf wel bekend maken.

Nadat in de winter het blad verdorde, kwam de plant in 2011 nog krachtiger terug. Een goed botanisch onderlegde vriend wist hem nog niet thuis te brengen. Ik besloot een tweede exemplaar ernaast te verwijderen. Ik trof een diepe penwortel aan. In 2011 nog steeds geen bloei, en in de afgelopen winter verdorde weer al het blad.

Maar dit jaar verscheen royaal nieuw en krachtig blad en jawel: stevige en stormbestendige bloeistengels kwamen in grote getale omhoog en al gauw ontdekte ik dat het om de reuzenscabiosa (Cephalaria gigantea) ging!

Haast twee en halve meter hoog zijn de talloze bloeistengels. Prachtige, zachtgele, grote bloemen die zich uit ook nog eens hele mooie knoppen ontwikkelen. Een echte bijen en vlindertrekker.

Kortom, uit zaad, dat op de een of andere manier op die plek terecht was gekomen, en dat is meestal ook de goede plek, is een indrukwekkende plant ontstaan. Ik hoop dat hij zich permanent in mijn tuin wil gaan vestigen en ik heb nu spijt dat ik het tweelingexemplaar heb verwijderd...

Op het eerste gezicht 7: juli.

De diepere groen van het volgroeide gebladerte van de zomer is al duidelijk zichtbaar.
Ook de weelde van de zomer: de grootste groeispurt is achter de rug. Het bijhouden van al te overdadige groen op plaatsen, waar het je belemmeren gaat, kan langzamerhand in een rustiger tempo.
Er bloeit veel, vooral in de achtertuin op de eerste foto. Geraniumsoorten, een luchtige astilbe, alliums en helemaal rechts de reuzenscabiosa. Op de laatste kom ik nog terug in een volgende blog.
Onderaan in de zijtuin linksboven de geurende boerenjasmijn;  alweer over het hoogtepunt van de bloei heen, onderaan geraniums en in het midden de tegenvallende bloei van de moerasspirea (Filipendula rubra); de meeste bloemen knikken in de knop en verdrogen. Dit jaar dus maar een paar van die mooie roze poederkwasten.
Kijk voor meer tuinen, die elke maand een overzichtsfoto geven, bij AnneTannes Tuin.

Esculaapui en allium hair: twee ongewone alliums.

Op dit moment komen in onze tuin twee merkwaardige alliums in bloei.

De eerste is de esculaapui, die je eigenlijk een knoflooksoort moet noemen (Allium sativum var. Ophioscorodon). De jonge sprieten lijken op een wat rommelig, halfliggend gras, maar de bloeibare exemplaren maken prachtige esculaapvormige krullen. 

Later worden ook bloedbolletjes zichtbaar en die kunnen – op de grond gevallen – weer een nieuwe plant vormen. De allium breidt zich op deze wijze redelijk uit in onze tuin, zelfs in halfschaduw. De in de grond zittende teentjes kan je oogsten en bereiden zoals knoflook.

De tweede is nog gekker. De bloeiwijze lijkt wel op de haardos van een punker.

Deze “Allium vineale hair” is een kwekersselectie van het in onze streken nog wild voorkomende kraailook (Allium vineale), in het Fries “wylde sipel” genoemd en in het Engels “wild garlic”). Ook hier naast de knopjes paarse broedbolletjes met groene uitlopers, het “haar”. Deze broedbolletjes zorgen ook weer voor nakomelingen en ik merk dat ze beter gedijen wanneer deze zich nestelen op een armetierig plekje tussen stenen in het zand en goed op de zon.

De eik: bomenkalender nr.7.

De eik wordt wel beschouwd als de koning van de bomen in onze Noord-Europese regio. Een stoere, grote en sterke boom, die vooral als solitair onze bewondering afdwingt en ons nederig maakt. De Kelten beschouwden hem als een heilige boom en de Keltische priesters, de druïden, werden eikmensen genoemd. Mogelijk had het Griekse woord voor eik: “drus“ een verwantschap met het woord druïde.

De boom is de zevende boom van de Keltische bomenkalender en behoort bij de periode van 10 juni tot 7 juli.

Eiken, en dan bedoelen we vooral de zomereik (Quercus robur) en in mindere mate de wintereik (Quercus petraea) vormen tot de Middeleeuwen de hoofdmoot van onze Europese bossen. De meeste van deze bossen zijn gekapt, slechts in Engeland zijn nog wat eikenoerbossen over. Als restanten treffen we op enkele plaatsen nog zeer oude solitaire eiken aan, 1000 tot mogelijk1400 jaar oud!

Tot ongeveer 1750 werden eikenstammen gebruikt als constructiehout voor woningbouw en scheepsbouw. Door het looizuur in hout en bast is het hout zeer duurzaam. De Spaanse Armadavloot werd verslagen dankzij de schepen, vervaardigd van het hout uit de Britse eikenwouden.

Ook in veel vroegere tijden had de eik bij vele volkeren een hoofdrol als heilige boom. Hij werd door de Germanen geassocieerd met de dondergod Wodan, mede vanwege zijn gevoeligheid voor blikseminslag. We weten niet of dat komt door zijn diepe penwortel of door het feit dat hij vaak op kruisende waterlopen schijnt te staan.

De vereerde bomen waren meestal een zomereik, omdat de vorm zo grillig en imponerend is. De wintereik komt minder vaak voor, is ook regelmatiger van vorm.

Onze woning grenst aan een weg, die omzoomd is door zomereiken. Zoals dat meestal gaat met bomen die op openbaar terrein staan, worden deze “opgeschoren”, dat wil zeggen van de lagere takken ontdaan, zodat ze een lange stam lijken te hebben, met daarbovenop de kroon. De kroon wordt meestal goed in toom gehouden vanwege het risico van afbrekende of hinderlijke takken.

Maar een echte eik moet je niet belemmeren, die komt pas goed tot zijn recht wanneer hij vrijgelaten wordt.

Kijk nog maar eens naar de schitterende veelstammige gestalte van de eik op de eerste foto bovenaan. We troffen hem in het voorjaar in op de Sallandse Heuvelrug.

Het is aardig om de komende weken ook eens te letten op de ontwikkeling van het zg. Sint Janslot, de lichtgroene uitlopers, die de boom maakt na de 21e juni. Zie hieronder.

Vedergras wuift het mooist.

                                  Stipa tenuissima (destijds twee jaar na aanplant)

Als ik maar één siergras mocht uitkiezen dan was het vedergras ( stipa tenuissima). Omdat het, zelfs met een vlugje wind, het mooist wuift: met een golvende elegante beweging.

Op dit moment is het een nogal populair gras, dat royaal wordt aangeplant in prestigieuze tuinprojecten, zoals bij voorbeeld de Floriade, maar keer je daardoor niet áf van dit gras.

Het is een fijne grassoort, die in juni gaat bloeien met hele fijne, wat donkerroodbruine aartjes. Ze glanzen in het zonlicht en lijken van zijde. Het gras blijft daarna het hele jaar mooi. Knip het niet af vóór de winter, want dan mis je het gewuif en het gras blijft mooi okerkleurig.

Doorgaans is het redelijk winterhard maar je kunt het gras alsnog verliezen door het in het voorjaar terug te snoeien, zoals bij veel siergrassen wel gewenst is. Doe dat niet bij deze stipa: ik heb er een aantal jaren geleden de mooie pollen op de bovenste foto mee verspeeld! Bovendien zijn de “plee-borstels” die je overhoudt geen gezicht ;-(

Al gauw zie je dan de lichtgroene nieuwe sprieten verschijnen, die zich op natuurlijke wijze met de blonde oude groei vermengen en snel krijg je weer prachtige pollen. Wanneer de pol tóch is afgestorven ( bij mij zelfs na de afgelopen winter niet) zie je gelukkig wel zaailingen, maar die hebben uiteraard weer een jaar of twee nodig om mooi uit te groeien.

Voorwaarde voor de groei zijn: veel zon en arme grond: ze groeien zelfs in puur zand. 

Grote vakken inplanten met slechts dit gras geeft, mede door de schoonheid van het gras en het wuiven, wel een heel bijzonder effect. In de moderne, strakke tuinarchitectuur kan je daar hele mooie dingen mee doen.

Maar als je op het meest zonnige plekje van je eigen tuin – liefst dáár, waar je het zicht erop hebt – drie tot vijf exemplaren neerzet; dan krijg je iets heel moois.

De langste dag: zonnewende.

Zonnewende: de langste dag en de kortste nacht.

We gaan niet slapen want in het woud dansen de elfen met de faunen.

Flarden muziek tussen de bomen, vreemde klanken.

Meedansen, alles vergeten. Levenskracht rondom.

Het licht zal niet wijken.